Nieuwe alternatieven

Een voornemen is pas goed zodra het is uitgevoerd, de rest is afstel. Waarvan akte: vandaag de eerste wedstrijd van het jaar gedaan op de Nieuwjaarsloop van de nabije atletiekvereniging. De geest is gewillig, het lichaam is verdeeld in redelijk getrainde spiermassa en de nog naklotsende massa bollen en bubbels van de afgelopen nacht. Geen voorbereiding voor een toptijd, dus dat ontspant.

Wat doe je met een nieuw jaar? De een springt in de ijskoude zee, de ander stopt weer met roken. Ik ren snel verder. Er gaan veel dingen gebeuren, ik weet nog van weinig. In ieder geval nu een andere richting in de werksfeer zoeken. De Rotterdamse marathon lopen. Ruimte maken voor mezelf en aandacht geven aan het Al. Buiten de standaard kadertjes komen. Waar te beginnen?

De alternatieve invloeden komen al in hoog tempo op me af. Het weer heeft zich alvast vernieuwd; het is zonnig. De overvloedige regenval van de laatste dagen heeft een deel van het circuit blank gezet, waardoor de route 200 meter langer wordt. Mijn loopnummer is geen borstplakkaat maar een kartonnen strookje. Er is een loopklok, maar je moet zelf je eindtijd onthouden. Yes.

De startmeester trekt zijn revolver en schiet ons weg. Ik loop na een tijdje op met een Antwerpenaar, die achteloos vertelt dat hij hoopt dit jaar zijn 1111e marathon (ja, 4 enen) te lopen. Hij is net zo oud als ik. Dit is een kader waar ik niet ga inkomen. Ik eindig in een PR op de 10,2 km, denk ik. Vermoedelijk blijft het dat bij deze zeldzame afstand.

Geen officiële eindtijd dus, maar ik zit wel ver voorin de finishclub. Zo heb ik het graag. Geen paniek; stretchen en scoren. Het hoeft niet perfect te zijn, het moet goed zijn. Een goed 2018 allemaal!

Koude vriend

Voor een speciale dag in het jaar heb ik mezelf een cadeautje beloofd. Geen Bruggenloop maar thuis zijn met de familie. En uitpakken met 27 kilometer door veld en bos voor verse zuurstof en vergezichten. Dan bereikt me de avond ervoor de dreigingsmelding van het weerfront met code Oranje. Ik compromitteer: niet in het donker lopen. Maar wel gaan.

Wanneer ik na het feestelijk ontbijt naar buiten kijk, arriveert de sneeuw. Minieme vlokjes klitten in mum van tijd samen tot een tapijt. De kinderen rollen naar buiten en voordat ik de loopschoenen aan heb, staat er al een menshoge sneeuwpop. Ik trek maar een extra regenjasje aan over m’n tweelaagse verpakking.

Als winterse hardloper is sneeuw je vriend. Een dun laagje vers gevallen poeder, knerpend en zacht, geeft voldoende grip om op te gaan. De witte metamorfose heeft een sprookjesachtig effect. Het wordt al minder zodra het verkeer er sporen in drijft. Het verandert in vijandelijk gebied als de zoutdooi een mix van gladde blubber met scherpe ondergronden maakt.

Nu is het nog in wording. De temperatuur ligt rond het vriespunt, de wind is matig en de vlokken blijven vallen. Ik verander in een hobbelend michelinmannetje. Af en toe schuift er een zwaar en nat toupet van m’n hoofd op de grond. Om me heen kletteren overbelaste takjes uit de bomen. 

In het naburige dorp zoekt een wielerspektakel de grenzen van de wrijving op. De renners liggen in kluitjes over de weg. Met mijn stabiele wegligging zou ik hier nog wel een podiumplaats kunnen bemachtigen. Ik ben een dik uur onderweg en het lijkt nog goed te gaan. Wittig niemandsland.

Zodra ik de bocht om ga, lig ik plotseling onder spervuur van ijzige microhagel. De wind krijgt poolkracht. Hoofd omlaag, ogen geloken tegen risico van verblinding. De gevoelstemperatuur slaat om van 0° Celsius naar 0° Fahrenheit. Ik voel me als Amundsen op zoek naar de Zuidpool. Mijn hoofd begint te bevriezen en mijn vingers worden gevoelloos. Toch te dun ingepakt? Nog zeker drie kilometer tot de volgende bosrand. Houd ik dit vol zonder in een ijspegel te veranderen? Waar zijn de sledehonden als je ze nodig hebt.

Onwillekeurig begin ik briesende geluiden te maken om m’n hoofd warm te houden. Het tempo zakt verder in. Geen levend mens zover ik kan zien, behalve ikzelf nog. Het wordt ernstig. Doorgaan.

Dan zakt de wind. De temperatuur lijkt omhoog te gaan. Er wordt bebouwing zichtbaar. Wosjni Nowgarad is hier. Langzaam weer ontdooien. Al gaande wordt de sneeuw dikker en natter. Terug in de stad is het een aaneengesloten plenzen door de smeltlagen. Niet alle kilometers gehaald zoals gepland, maar zeker wel de inspanning. En de zuurstof. De vergezichten komen vanzelf.

Zevenheuvelenloop 2017 – Over de top

Een Turkse man met een schoenenfetisj, eerst langdurig ondergronds gegaan in Italië, laatst bekende domicilie te Spanje, is gisteren ons land binnen weten te komen in een boot volgestouwd met vermomde loonslaven, op zoek naar kinderzieltjes die voor een paar snoepjes te paaien zijn. Ik stond erbij, ik keek ernaar. Reden genoeg voor een felle zwart-wit discussie in de Kamer, lijkt me.

Maar nu even niet. De trein heeft me naar Nijmegen gevoerd voor een bezoek aan oude vrienden, de herfst, de heuvels en de kick. Kilometers tactische temporisering, ingehouden stijgen aan de grens van kortademigheid, rusteloos afdalen in zwevende antilope passen, de laatste mijl verbijtend als de spieren al zijn opgebrand en de geest nog flikkert.

7HL nummer 8 in 9 jaar tijd. Op 1 keer na telkens een PR gelopen. ’s Werelds snelste traject op de 15 kilometer wordt voor mij ook steeds sneller. Dat heb ik met meer afstanden, maar 2017 raakt op z’n eind en nog geen enkele wedstrijd dit jaar heb ik verbetering gescoord. De ambitie trilt in mijn aderen, de honger zeurt in m’n hoofd. Er is getraind, jawel. Het weer wordt prettig koel en droog. Wel wat wind. En een verkoudheid die de voorhoofdholtes ritmisch laat klotsen en de omgeving groen zal bezwengelen. Devies: diep ademhalen, de meute in en alles geven. Op zoek naar een verlate gladiool.

Een prachtige zon begroet me aan de start. Gelukkig klopt de weersvoorspelling voor geen meter. Daarna is het als vanouds; ik ken de vluchtheuvels bijna persoonlijk, ik weet waar de bochten kort zijn, de paden modderig en het plat vals.

Waar ik dan ook niet op gerekend heb, is de hagelstorm die ons halverwege probeert weg te vagen. In no time kleddernat en poolkoud. De gladiool dreigt een ijsbloem te worden.

De bikkels houden vol. Iedereen, eigenlijk. Met de finish in zicht gaat de zweep erover om met glimmend zelfbeeld mijn PR weer met 50 seconden te slechten. Eat that, 2017. De weg omhoog gaat over zeven toppen.

Bergen en dalen

Voor alles is een moment. Pers je klussen niet in en uit je planning, maar beschouw wat je nog te doen staat en reageer op je gevoel dat nu een prima tijd is voor X of Y. In plaats van te worden meegesleurd door stress, word je gedragen door flow – dubbel effectief.

Zondag stond ik niet conform plan aan de start van de Halve in Etten-Leur, maar ik reed het Noord-Hollandse duinstadje Bergen binnen. Geheel ergens anders, voor een hele andere start. Ik vond het een goed moment. In een reorganisatie terechtkomen gaat zelfs een nuchtere doordraver niet in de koude kleren zitten. Er wordt met me gedaan en dat bevalt me slecht, ik wil zelf aan het roer staan.

Mijn keuze is om een serieus bedrag te investeren in een vijfdaagse training die me helpt om inzicht te krijgen in mezelf, de invloed van mijn gedrag op mijn omgeving en vice versa, om hierdoor beter richting te geven aan de toekomst. Kortom, de dingen die je meestal wel aanvoelt. Maar soms even niet.

De dagen duren van negen tot negen. Daarna ben ik moe. Het uitrollen en kneden van de innerlijke mens, hoe gebalanceerd ook tussen ontspanningsoefening en oordeelsanalyse, peigert mijn hersenlagen af. Maar nu de zomertijd is afgelopen, gloort er ’s ochtends weer licht. Dan kan er dus gelopen worden. Zeewaarts!

Om zeven uur naar buiten, door miezer en halfduister bos, richting kustlicht. Het komt. Opklaring. Lucht. Ruimte. Uitzicht.

Een strand vol jut. Flessenpost, een half begraven schoen. De lonkende branding. Symbolisch? Snel terug om nog wat ontbijt te halen. Op weg naar inzicht. De toekomst gaat nog lang duren. Het is nog niet met me gedaan.

In transitie

Het is tijd voor verandering. Na een zwalkende loopstart dit jaar wil ik strenger worden in het trainen. Dat doe ik door wedstrijden te plannen. Over drie weken een nabije halve, dan de 7 heuvels, wellicht 6 bruggen 5 dagen na Sinterklaas, begin 2018 de strandwedstrijd, de 30 kilometer duinen vier weken daarna en als sluitstuk de hele van Rotjeknor begin april. Zo, dat is alvast in hoog tempo genoteerd. Nu nog in vorm raken en tijdig inschrijven.

Regelmaat is het sleutelbegrip. Plannen en doen. Geregeld lopen, in de bekende afwisselende formats. Momenteel kan ik overdag er nog weleens erop uit, maar wie weet tot wanneer. Om te voorkomen dat mijn gezicht in huis alleen nog op ‘wanted’ posters bekend raakt, plan ik mijn schema aan de randen van de nacht. Het is heerlijk om op zondagochtend vroeg door veld en dorp te banjeren, zonder verkeer, begeleid door hanenkraai en klokgelui. De opgaande zon trekt mijn schaduw uit over de akkers, hazen schieten voor me weg.

Belofte maakt schuld. Ook als er uur na uur regen op de voorspelling staat, zet ik mijn wekker op duistervroeg. ’s Nachts lig ik te soezen op een oor, met het andere hoor ik de regen vlaag na vlaag tegen de ramen kletteren. Eindelijk gaat de wekker, veel te vroeg. Als ik mijn regenkleding op de tast uit mijn kast trek, wordt het droog. Dank, barmhartige weergoden!

De regelmaat zit ook in matigheid. Ik moet minder vaak de dag afsluiten met geknabbel en gelurk. Gewoon een spaatje graag, dat is ook gezellig. Eens zien of er nog wat kilootjes af te snoepen zijn.

De verandering doet zich ook voor op werkgebied. Een plotseling herinvulling van mijn functielaag kost bijna iedereen van mijn leeftijd en ouder z’n baan. De geëtaleerde mensgerichtheid blijkt niet intern beleden. Kostenreductie heeft even voorrang. Jawel, een kans. Herijking. Nieuwe mogelijkheden. Afgestofte idealen. Opborrelende ambities en vergezichten.

En natuurlijk daarnaast mijn loopambitie en het genieten van uitzichten bij het trainen. Weer in vorm komen. Tijd om in te schrijven.