zondag 3 november 2019

Alphense Bergentrail 2019: Jodelahiti

Na het weekendje trailrunnen aan de Catalaanse kusthoogten, anderhalve maand geleden, zit de smaak er goed in. De duinen van Zeeland heb ik alweer achter me gelaten en ik speur naar nieuwe off-road horizonten.

Die dienen zich aan als een reismaatje me 's ochtends vroeg appt een bergtrail te gaan lopen, de "21" in de Alpen. Wow, dat is nogal wat, even op en neer naar Italië voor een wedstrijd, dat moet wat zijn, die fameuze Route 21. Als jongmaatje aan boord van het loopschip vol doorleefde trailbonken, ben ik nog niet zo bekend met de sterke verhalen en bijbehorende terminologie. Maar indrukwekkend klinkt het.

Ja, die 21, dat is me er een, die moet je gelopen hebben. Drie dagen en nachten, op nipte richels langs ravijnen, met blote handen de overhellende rotswanden bedwingend, kinhoog door de sneeuw, met alleen een reep gems om op te kauwen, opgedreven door hongerige lynxen en een zwierend delier.

Ik zoek even snel op internet, maar kan niks vinden. De sportieve connotatie voor "il ventuno nelle Alpi" leidt eerder naar Tiroler strapatsen voor jongvolwassenen dan naar een loopklassieker met dubbelcijferige stijgingspercentages.

Als ik verder wakker word en mijn lodderogen verhelderen, herlees ik het bericht en herzie mijn beeld. Het betreft een halve marathonafstand in de Mid-Brabantse landschapsbobbels van Alphen. Lokale roepnaam: de Bergentrail. Oké, dus. Dat lijkt mij ook wel wat.


En dat is het ook Het sneeuwt niet, zelfs de aangekondigde regen blijft uit. Geen noordwand, wel stuifzand. Een miljard herfstbladeren. Meer soorten paddestoelen dan in de mix van de supermarkt. Soms heeft het eigen land genoeg diversiteit te bieden.


Na het fast forward boswandelen is de finish daar. Nog genoeg energie voor een kilometer op lichtsnelheid om onder de twee uur te blijven (spoiler alert: failed). Er is geen officiële tijdmeting, maar we hebben absoluut een geweldige tijd. Voordat de regen tot inkeer komt, trekken we weer naar het laagland. Toch nog 60 hoogtemeters gedaan. Toppie.
 



woensdag 23 oktober 2019

Pluis

Wij Nederlanders mogen deze maand een nieuwe naam verzinnen voor een verre planeet met bijbehorende zon, 900 lichtjaar bij ons vandaan, als traktatie bij het honderdjarig bestaan van de Internationale Astronomische Unie. Wij. Jij en ik. De boeren, buitenlui, binnenvetters en uitgesprokenen met een Mening Over Alles. #Succes!


Gelukkig heeft de club van Nederlandse sterrenvorsers een voorselectie gemaakt op basis van eerder ingezonden suggesties. Geen popi combinaties dus als Joker en Sterretje, Huis & Haard of Balletje-Balletje.

Op de shortlist staan onder andere de vuurtorens Brandaris en Vuurduin (o ja..), het Germaanse oergodinnenduo Exomna/Hurstrga (o ja joh?) en Nijntje met Moederpluis (o ja!).


De planeet in kwestie is een verzongen gruisbal, gevangen in de straling van haar ster. Geen lichtend voorbeeld voor een onbekommerde dochter-moederband. Net zomin een fijne representatie voor twee dames die het niet echt tot Bekende Nederlanders hebben geschopt, of voor de Wadder lichtbakens.

Ik zou nog Spruit en Kool hebben voorgedragen, hoe Nederlands is dat, maar wel te laat helaas. Dan graag de kleine pluis. Kijk wereld, daar, dat is onze Nijntje. Je weet wel. Miffy? HAT-P-6 b dan.

Mag ik hierbij pleiten om het lief klein konijntje te ontdoen van haar achtervoegsel? Als we vandaag onze keuze de kosmos in slingeren, duurt het nog heel veel konijnenjaren voordat de blijde boodschap ter plaatse is. Fijne naamdag, Nijn. Pas goed op haar, Moederpluis.


zaterdag 5 oktober 2019

Kustmarathon 2019: Stormvoorspelling

Van buitenaf gezien is deze hardloopwedstrijd langs de Zeeuwse kust een clash tussen mens en natuur. Zand in je gezicht, zee in je schoenen. Van binnenuit bekeken valt er weinig te zien, maar juist daar stormt het en bruist het. De mens is zijn geest.


Vele weken trainen geven gewenning aan de afstanden. Dertig kilometer in ontspannen pas over B-wegen is prima te doen. Kijk de stoere krijger gaan. Zijn schema leest als de handleiding bij een werphengel. Cycli van ophalen, ophalen, ophalen en dan weer wat loslaten. Het laatste deel is ontspannen. Netje eronder en de emmer in. Haakje los. Vieren.Twee weken afbouwen en pasta eten. Lekker met vis.

Daar slaat de onzekerheid toe. De Batavier krabt zijn dunnende haardos. Het verplichte afbouwen voelt nooit goed. De herinnering aan lange afstanden vervaagt te snel. De kortere loopjes lijken te pittig. Het zelfvertrouwen verkruimelt als een zandkasteel aan de vloedlijn. Pijntjes, kuchjes, ontregeling. De busrit langs het aanstaande parcours imponeert. Aan de start verschijnt een bedremmelde, licht uitgezakte typyup, met klamme oksels en bibberige billen. Zwijgend starend wachtend. Boven zijn hoofd cirkelen arglistige zeemeeuwen, op zoek naar verzwakte renprooi.


High noon. Het schot knalt, de strijd is begonnen. Dorp uit, kortste weg naar het water. De dijken over en zuidwaarts. Op weg. Op tempo.

Al snel weer op de stormvloedkering, lang en prachtig monument van de moderne zeebouwkunst. In weinig musea kom je zo intens in contact met de installaties. Eenmaal eroverheen en halverwege voel ik me nog aardig fit, maar hier begint het eerste strandgedeelte, tien mulle en modderige kilometers.

De weersvoorspellers hebben de afgelopen weken voor vandaag alles voorspeld wat er maar te verzinnen viel. Storm, zondvloed, ijsschotsen, zonneschijn, kortom, strandweer in de breedste zin van het woord. Ik wens meteorologen geen carrière toe als professionele casinoganger. Het goede nieuws is dat de voorspelling van twee weken terug ook die van vandaag is. Droog, niet te warm. Dank u.


Na het strand volgen de weggetjes door de duinen. Steile paden en trappen remmen het tempo, maar de man met de hamer is vandaag vrij. Nog meer strand, wat kramp, oscillerende kuiten, can do. Daar staat de familie, onderaan het strandhuis. Blij dat jullie hier zijn. De rulle heuvel op voor de finale. Geheel op timing kom ik aan. Moe, stijf, maar niet kapot. Lekker getraild vandaag.


dinsdag 24 september 2019

Trailweekend Costa Brava

Wij hebben windmolens, eten kaas en dragen klompen. Maar van alle zegeningen uit ons platte land ontberen we de bergen. Een rimpel op de Utrechtse heuvelrug, een golving ten zuiden van Venlo en dan is het klaar.

Bij alle uitdagingen die een marathon stelt, is dat in Nederland wel overkomelijk. Een enkel viaduct is te doen op basisconditie. Zijn er uitzonderingen? De Berenloop op Terschelling in november, voor de liefhebbers van kou, buien, wind en zand. En de Zeeuwse Kustmarathon in oktober, als zuidelijker pendant. Dat gaat verder dan een pittig talud; daar is de interactie met zee, strand en duinen hoofdonderdeel van de wedstrijd.

Na mijn ervaring als novice op een te zware trailwedstrijd vorige herfst, wil ik nu meer hoogtemeters in de hamstrings hebben. Begin dít jaar heb ik me voor de Kustmarathon ingeschreven. Daarna probeer ik regelmatig steile stukken mee te pakken in de hardlooptraining. In Nederland blijft dat voor mij beperkt tot rondjes over de spoorbrug. Het zomervakantieweekje Frankrijk is al een mooiere oefening in kuitenbijten. En nu ben ik zowaar een weekend in Noord-Spanje voor twee dagen trailen met een groepje geestverwanten van mijn Bredase loopwinkel.


Onze gids Pablo is een voormalige Olympische qualifier uit Costa Rica, die zich in Girona gesetteld heeft voor een lokale schoonheid. Op slippers dribbelt hij kwebbelend de steile bergen op, de stomende Hollandse koppen in zijn kielzog. Now we are talking (noot van de vertaler - hier bedoelt hij: nu zwijgen we verbeten).

Het is heilzaam voor de klim- en daalspieren. Kuiten, quadriceps, zelfs de dwarsgestreepte kleineteenspieren krijgen een nieuwe ontplooiingsvisie. Rennen langs de kust betekent hier niet kilometers brandingsurfen. Het gaat van de zee omhoog naar de kliftop, er overheen (aan de goede kant) en anderwaarts naar beneden stiefelen tot het volgende baaitje.


Wat een prachtige omgeving. De wilde kust is nog veel woester dan normaal. Op dag 1 onweert het zo onweerstaanbaar dat we pas 's middags naar buiten kunnen. Omgeven door nog wat laatste flitsen en donderslagen bewegen we de beboste flanken op. Vijftien kilometers, 500 hoogtemeters en 4 uur later (pauzetjes genoeg om telkens bij te komen) komen we aan in Calella de Palafrugell.


Dag 2 begint met een zonovergoten ontbijt op het zeeterras van het hotelletje. Het is tien graden warmer. Om de stramme spieren te laten weten wie hier de baas is, starten we de run na het inlopen op de boulevard met een opgang naar de vuurtoren. Die hebben ze hier niet gerieflijk op zeeniveau geplant, maar op de hoogste nabije bergtop. Minder vlakke stukken vandaag, leerzaam terrein, karaktervormend. Heerlijk om halverwege even in vol loopornaat in de branding te storten. Na vier uur, 800 hoogtemeters en 14 kilometer, dat is maar 1/3 marathon, komen we prettig vermoeid aan bij Begur. Een heerlijke paella met een fris biertje zorgen voor de eerste bijtankhulp. Een wandelingetje in het middeleeuwse stadje Pals vult de culturele gaatjes naadloos op.


Ik ging om eens lekker te trailen met hoogteverschillen. Het blijkt een complete vakantie te zijn. Het landschap, het eten, de mensen. Als ik in Zeeland in dit tempo mag lopen en achteraf aanschuiven bij de tapas, dan kijk ik er naar uit!


maandag 26 augustus 2019

Striemend

Ahhh, Apple brengt eindelijk een eigen streamingdienst met films en series, voor net een tientje per maand. Da's helemaal niet duur, voor exclusieve content. Nou heb ik al Netflix Premium (voor hun eigen films en series), dat is met 14 pietermannen een prikkie duurder; maar wel dus met een groter aanbod. Ook natuurlijk Amazon Prime Video (6 euro, koopje!) en Videoland (slechts 9), want die hebben ook uniek materiaal.

Via mijn Ziggo Max tv-abonnement heb ik meteen Movies & Series XL all-in voor 88 piek en voor 10 eurootjes kijk ik arthouse op Mubi. 8 Euri voor NLZIET om tv van afgelopen jaar terug te kijken (hey, da's met NPO Start Plus, RTL XL én KIJK), naast Film1 en Pathé Thuis voor de zaterdagavond. Ik kan niet wachten op de lancering van Disney+, voor hun prachtige collectie animatiefilms. Voor sport? Eurosport Player, Fox Sports Eredivisie, you name it. Peanuts, jonguh!

Kost allemaal niks. Moet je eens een keer naar de bios met de femmelie, ben je een kapitaal aan kaartjes plus popcorn kwijt, mag je alleen kijken wanneer zij dat willen en kijkt iedereen op als je een boer laat. Zit je daar, in een ritselende en slurpende zaal, achter de pruik van dienst.

En dan die kranten. Mijn digitale deurmat ligt vol. De Volkskrant, nrc.next, NRC, het AD, De Telegraaf; voor de invalshoeken van links tot rechts en een stapeltje regionalen voor het onderbelichte lokale nieuws. Blendle voor de mooie selecties. Veel goedkoper dan de papieren edities en beter voor het milieu ook. Ik wou dat ik Engels kon, dan zou ik wat graag eens iets van overzee lezen. Aanbod genoeg.

Qua muziek is het nergens echt compleet, dus moet ik wel een beetje shoppen. Voor een tientje elk, kan ik dus nu waanzinnig veel luisteren; Spotify, Youtube Music, Deezer, Rdio, QoBuz, Apple Music, Tidal, Google Music, Juke, Napster, rara.com, Xbox Music. Pfff. Best veel dus, maar nog steeds.... niet alles. Ik heb de keus, maar ik kan niet kiezen.

Onder tafel staat een doosje met mijn oude elpees. Als ik weer eens niks kan vinden in die stapel pleurismuziek daarbuiten, grijp ik een hoesje en speel een moppie van vroeger, op m'n platenspeler. Mooi man! Onbetaalbaar.