zondag 24 oktober 2021

Marathon Rotterdam 2021 – Klaar mee

Alles zit mee. Wolkeloze lucht, 10 graden, ideaal voor korte broek en lange afstand. De wekker is stipt, de trein ook en precies op tijd heb ik mijn startnummer te pakken, de tas ingeleverd en m'n startvak bereikt. Lee Towers stort op tien meter van me af vanuit zijn (eigen?) hoogwerkertje de klassieke looptopper over ons neer. De massa brult, het kanon knalt en de Zwaan ligt voor ons open. De Rotterdamse marathon, eerste herfsteditie. Wat een feest!

Alles zat tegen. Dit was de versie waar ik, tweeënhalf jaar geleden, nog een keertje m'n record wilde aanscherpen. Daar kwam iets mondiaals tussen. Dit was een dag waarop conditie uit m'n poriën moest spuiten, maar een voetblessure en een halve hernia aan m'n linker onderrug brachten me op de knijp- en worgingstafels van fysio en chiropractor. Dit was de uitdaging waar ik vijf kilo voor ben afgevallen, al twee maanden alcohol, chips en geraffineerde suikers voor heb laten staan. Dit was het moment waarop mijn rechterbeen z'n jaloezie op al die vertroeteling van linkerzijde vanaf de start omzette in bozige pijntjes. 

Het komt allemaal bij elkaar in een mix van planning, discipline, tegenzin en inzicht. Rustig gestart, langzaam versnellen, elke kilometer een seconde minder. Nog nooit heb ik zo beheerst de eerste helft gelopen, nog niet eerder 35 kilometer gepasseerd zo zonder ademnood. Dan zijn de beenspieren leeg. Het uithoudingsvermogen kan makkelijk door, maar op m'n handen lopen was geen deel van het plan. 

Daar val ik stil bij mijn lieve familie langs de kant. Mijn belangrijkste doel is bereikt. Het is goed. Nu mag ik het tempo laten varen en ik hobbel de laatste stukjes naar het einde. Een prima tijd, maar 10 minuten te langzaam voor mijn PR-fixatie.

Dit is de wedstrijd waarin ik mag toegeven dat de race to the bottom wel een keer klaar is. Mijn skelet heeft kuren, de pezen craqueluren, mijn humeur wil een biertje en mijn omgeving heeft recht op meer aandacht. Lopen is leuk, maar vanaf nu geen PR-jacht meer op de marathon.

Ik zit er niet mee. Dit is een prachtige dag. Rotterdam is inderdaad #demooiste van alle marathons die ik ken. Biertje is afgevinkt, en ik zit aan m'n tweede toetje. Het herstel is begonnen.


zondag 19 september 2021

Smokkelaarstrail 2021 – Grensoverschijdend

Nee, nog steeds niet in veilig gebied. Pas volgend weekend versoepelen de restricties en zijn grote loopevenementen weer toegestaan. Mits buiten, en voor middernacht weer binnen. Zoiets.

Enkele kleinschalige routes zien kans om in een tijd van beperkingen toch door te gaan. Verspreiden over het weekeinde, starten in duo's op 10 seconden afstand, ver weg van de stedelijke omgeving; het kan, dus het gebeurt. Geen tijdwaarneming, geen rijen publiek om de blije amateur profstatus te gunnen. Wel mooie momenten in de natuur tussen andere boshosselaars. Waaronder ook stoere honden die een medaille mogen scoren. 

De Brabantse Trailserie bijvoorbeeld. Drie trails tussen Breda en Tilburg, tot en over de Belgische grens. Altijd mooi weer, zelfs bij slecht weer. 

Drie weken geleden deed ik van dit trio als intro de doorgeschoven Ooievaarstrail. Mooi gelopen, maar helaas mijn linker voet overbelast. Dat is niet handig als je aan het opbouwen bent voor twee marathons in oktober. Wat doe ik met mijn schema, als de dertigers zich aandienen, maar ik na 500 meter hardlopen al ga hinkelen?

Ondanks koelen, een bezoekje aan de fysio, oefeningen en grommend zelfbeklag, helpt maar een ding: wachten. Tijd heelt alle wonden. Het mag alleen best wat sneller.

Deel twee van de serie is vandaag de Smokkelaarstrail. Ga ik de vorig jaar ingeschreven 27,5 kilometer door struweel ploegen? Neen. Blijf ik thuis simmen? Welzekers neen. De middenweg: een kleinere afstand op rustiger tempo. Dat wordt de 21,1 km met mijn Bredase loopmaatje, die zich wel qua tempo kan beheersen. Een goede haas en een evenzo goede blindegeleide, omdat ik zonder bril en neerwaarts gerichte blik menige routepijl over het hoofd zie.

Langs grenspalen, over uitgeharde tractorsporen, zandpaden, boskronkelpaadjes en als klap op de trailpijl dwars door menshoog maisveld; een hele mooie route. Qua belasting net te doen. Denk ik. Of toch over het randje? Dinsdag op de training kijken hoe het voelt. Over twee weken de Kustmarathon? Hm, die heeft geen middenweg. 

dinsdag 7 september 2021

Behapbare afvalrace

En het is nog niet voorbij. Afgelastingen van aankomende loopevenementen blijven binnendruppelen. De afgelopen weken werd de wederkomst van najaarswedstrijden als de Dam tot Damloop, CPC loop, Tilburg Ten Miles, Bredase Singelloop en Marathon Brabant alsnog afgeblazen. Allemaal rondes die ik vaak gelopen heb, maar waar ik toevallig nu niet voor ingeschreven stond. Ooit liep ik de Circuitrun op Zandvoort; dat zou dan nu waarschijnlijk geen probleem zijn geweest.

De twee marathons waar ik in oktober wel voor ingeschreven sta, gaan vooralsnog door. Ik houd m'n vingers dag en nacht gekruist, hoe onhandig ook bij eenvoudige taken als brood snijden of blogjes tikken. Hoop helpt.

Daarbij focus ik op een eigen initiatief, de Afvalrace. Geen "plogging" onder tijdsdruk, waarbij rennen en zwerfvuil oppikken het doel is, maar juist kilo's kwijtraken. Een extra kilogram van start naar finish hollen kost veel energie, tijd en frustratie. Het is niet voor niets dat de recordhouders op de lange afstand bij tegenwind niet vooruit maar achteruit vliegen. 

Gewicht maakt veel verschil; per kilo een paar minuten in totaal op de marathon. Dit betekent voor mij dat ik zelfs in gewichtsloze toestand nog steeds geen aanspraak op eremetaal zal kunnen maken, maar het verlaagt in ieder geval zowel mijn behapbare eindtijd als de belasting op mijn skelet.

Ondanks tientallen kilometers trainen per week, ben ik dit jaar toch aangekomen. Er is teveel aanbod, te vaak, te lekker. Als ik niet zou hardlopen, was ik een skippybal. Diëten helpt niet in mijn ervaring. Slecht voor je humeur en na afloop knalt het er dubbel en dwars weer aan. Matigen is lastig; alleen harde maatregelen helpen mij. Zo eet ik al een tijd helemaal geen snoep meer (tot blijdschap van de kids). Koekjes mocht ik dan weer wel van mezelf (tot verbijstering van allen die weer eens een lege trommel aantroffen). Zelfbedrog.

Als methode kies ik nu voor een maand periodiek vasten. De kern hiervan is het afschakelen van koolhydraatverbranding bij gebrek aan suikers, waardoor het lichaam zich wendt tot het peilloze vetreservoir. Het aantal eetmomenten per dag gaat van semi-continu naar twee: lunch en avondeten. Niks tussendoor dan suikerloze vloeistoffen. Schijnt ook nog gezond te zijn. Heel eenvoudig en overzichtelijk, dus veel aantrekkelijker dan grammen afwegen, calorieën tellen of zuurkoolsap drinken.


Dat werkt voor nu. Omdat mijn lichaam al gewend is om bij lange trainingsloopjes in vetverbranding te gaan, blijkt de overgang behoorlijk pijnloos. Geen echt hongergevoel, alleen een beetje discipline nodig als ik gedachteloos afdwaal richting voorraadkast. En proberen om niet teveel naar binnen te proppen op de twee momenten dat het wel mag.

Na de eerste week ben ik al drie kilo kwijt. Dat tempo zal wel omlaag gaan. Ik knijp eens in mijn zwembandjes. Nog heel veel pakjes boter! Mijn doel om zes kilo lichter aan de start van Rotterdam te staan is onder handbereik. En dan nog een snelle eindtijd graag. Hoop helpt.


zondag 29 augustus 2021

Ooievaarstrail 2020/2021 – Blijde verwachting


Een wedstrijd die anderhalf jaar in beslag neemt. Vandaag mocht ik de medaille in ontvangst nemen voor de trailrun die in maart vorig jaar gehouden zou worden. Een van de eerste events die sneuvelde; nu een van de eerste die weer mag. Is dit het zo gewenste begin van het einde?

Een trailrun is feitelijk geen wedstrijd, het is een belevenis. Maar ja, ik heb een startnummer, ik draag m'n loopkleren, er is een opblaasboog met Start en Finish erop, wat is er dan anders? Zelf je tijd bijhouden, da's een, en rustig genieten van het mooie landschap, da's twee. Verder zijn de Nederlandse tracks vlak en veilig.

De professionele trailer heeft natuurlijk ook de Juiste Uitrusting. Lange kousen, om mee te beginnen. De enige die ik heb liggen in de la met skisokken; daarmee waag ik me nu niet in de publieke ruimte. Dan een rugzak met zaken om de onverbiddelijke natuur te bedwingen. Loopstokken. Stijgijzers. Hoofdlamp, reservebatterij. Anti-muskietenolie. Vuursteen met droge mos. Moeflongeweer. Lawinepijlen. Rubber vlot. En een kwartje om naar huis te bellen wanneer het gaat regenen.

Ik houd het bij mijn trailschoenen, die al voldoende oncomfortabel zijn om me bij voortduring bewust te laten zijn van het avontuurlijke aspect. Die lange kousen is wel een dingetje voor mijn verlanglijstje. Anders dan in het voorjaar, zijn struikelstruiken en brandnetels in deze maand op hun best. En de bramen lijken vastbesloten om wraak te nemen voor het proletarisch plunderen van hun vruchten. Wie nu in de manshoge tentakels verdwijnt, komt nimmer meer weerom.

Voor de rest is het parcours prachtig. Vrijwel helemaal onverhard, de ondergrond variërend van zandweg tot modderplas en prima te doen. De purp'ren heide is een schoonheid, we passeren beekjes, generaties bomen. De bewegwijzering is feilloos, de drankposten zijn welvoorzien. Nou, nou, nou? Valt er nog wat te mekkeren? Niet anders dan het te snel weer voorbij is. Geen 25 kilometer, zoals aangekondigd. Geen 27,5 zoals rondgaat in het startvak. Al na een karige 24 kilometers sta ik weer waar ik begon. Gelukkig is het naar de parkeerplaats nog een heel stuk lopen.

Vol verwachting kijk ik uit naar oktober. De vorig jaar geschrapte Kustmarathon en de doorgeschoven marathon van Rotterdam zien dan het licht, als alles goed blijft gaan. Ik heb al pijn in m'n buik. Nog een paar weken dragen.



vrijdag 6 augustus 2021

Reiswee – Lago di Caldonazzo

Afwisseling van landschap, eten en taal. Ruim voldoende redenen om de Alpen over te trekken. En zo geschiedt. We glamperen bij een Noorditaliaans meertje, tussen de tenen van de Dolomieten. Landschap: check. De regen komt in bakken omlaag; fijn om  ook wat vertrouwds te hebben. 

Eigenlijk had ik me vooraf voorgenomen om tijdens lange looptrainingen naar Italiaanse podcasts te luisteren. Het is er weer niet van gekomen. Mijn weg naar het einde is geplaveid met eigenlijks.

Het maakt natuurlijk niet uit. Eenmaal in het restaurant is het voldoende om de gewenste spijzen met een connaisseursblik aan te wijzen op de kaart. De ober knipmest en slechts het verstrakken van zijn oogplooi verraadt de erkenning voor mijn elegante keuze. Man-manmomentje.

De ragfijne verbuigingen schieten me pas daags erop te binnen. De verder benodigde fundamenten, woorden als 'glaasje', 'rekening' en 'maar dát had ik niet besteld' vinden pas na terugkomst weer hun plekje in het actieve geheugen.

Dilemma. Man-van-de-wereld versus een keur aan bijzondere maar ongewenste gerechten. De mildheid der jaren staat me inmiddels toe om in geval van onbeholpenheid de order in het Engels te plaatsen. Een overwinning op mezelf. De serveerster lacht me toe met een gelijke blik van verbondenheid en brengt me uiteindelijk een afwijkende bestelling. I speak not so good English, zegt ze trots. Leerzaam.

Zo verleg ik mijn grenzen. Tien dagen het ventiel los en langzaam leeglopen. Naar de dichtstbijzijnde grote stad om dezelfde modeketens te bezoeken als in Nederland; een uur rijden en langer nog zoeken naar een parkeerplekje? Tuurlijk, en het blijkt zelfs heel gezellig. Tweeënhalf uur in rij en regen om te gaan kijken naar een diepgevroren gletsjerlijk met een houdbaarheidsdatum van 5000 jaar? Een absolute aanrader! IJsjes scoren op straat? Goddelijk natuurlijk. En we zijn pas op de helft.

Als kroon op mijn onbaatzuchtigheid ontdoe ik de familie elke paar dagen van mijn aanwezigheid om de omgeving op hardloopschoenen te verkennen. In de bergen is de hemel nabij.