Geachte klant...

Ik heb trouwe vrienden. Vrijwel dagelijks krijg ik een mailtje van ABN AMRO, met als aanhef: “Geachte klant”. Dat voelt goed; ik hecht aan een zekere achting en distinctie in de omgang.

De inhoud van het bericht heeft altijd een gelijke vorm. De afdeling Klantenservice maakt zich zorgen over spam, phishing en internetfraude, en wil mij behoeden voor het kwaad. Toppers zijn het, naast Heren. Ik ontwaar maatschappelijke betrokkenheid, klantfocus, ambachtelijke passie, en nietsontziende wegcijfering van hun eigen klein belang voor mijn particuliere noden.

Er wordt gerept dat de er momenteel technische werkzaamheden plaatsvinden om de nieuwste beveiligingssoftware te installeren. En mijn account zal geblokkeerd raken als ik geen actie onderneem. Tja, die hinderlijke IT-ers weer, die met hun kromme bits de schone werken van briljante marketeers en serviele klantendienaars bezoedelen. Maar goed, even door de zure appel heen bijten, en aanstonds zullen de poorten van het paradijs openzwaaien. Een simpele klik op de meegeleverde link, en het inloggen op een zekere pagina zal deze geachte klant verlossen van alle zorgen en wat dies meer zij.

Er lonken veel charlatans naar de goedvertrouwende medemens, via dubieuze mailtjes van twijfelachtige aard. De kans om daaraan in de praktijk ten prooi te vallen was tot voor kort voorbehouden aan gedrogeerde dyslectici en argeloze nieuwkomers die een wandelingetje op de digitale snelweg maakten. “Uw creditcard is opgeschort omdat we een probleem op uw account.” vergoogletaalt een mail namens “Verified by VISA”. Bijna ingetuind. Maar niet helemaal.

Aanvankelijk steken de scriptkiddies meer moeite in het idee dan de aankleding. De mails lijken op het belabberde gekladder van een kleuter die bankovervallertje speelt en met een ernstig gezicht het bierviltje met zijn eisenpakket door het loket schuift. Het losgeld dient voldaan te worden in snoepjes. Maar ook eencellige organismen hebben een lerend vermogen. De binaire straatrovers adapteren de lingo van hun gastheer, de bank, als digitale mimicry. Ze kopiëren de platitudes en sussende taal die alle banken gebruiken, en die daarom naast allergiebultjes ook des te meer wantrouwen opwekken.

Ze assimileren als Borg, en weerstand is zinloos. Ze hullen zich in de huid van de schaapachtige banken, die jaarlijks honderden miljoenen (soepeltjes doorberekend aan hun eigen klanten) kwijtraken aan echte criminele virtuele krakers. Het antwoord van de banken is nog meer gratuit en wollig taalgebruik, dat gaandeweg als vulling wordt hergebruikt in de vismailtjes. We hechten aan uw veiligheid (en nog meer aan uw saldo). Geef nooit uw wachtwoord af (nee, typ het zelf maar even in op deze link, dan hoeft onze Westoekraïense hacker of onze backoffice geen echte mensen aan de lijn te krijgen).

Elke dag worden de mailtjes echter. En met de dag weet ik het zekerder. De vermindering van stijlbreuken, de optelling van oprechte intenties, de vermenigvuldiging van goede smaak en omgangsvormen. Dit kan geen oplichting zijn. Ze zijn het echt. Na al die honderden mailtjes, en alle zoete aandrang tot hun geachte klant ben ik bijna overtuigd. Ik zou de inloggegevens tot mijn rekening willen intypen. Alleen één dingetje nog. Ik ben geen klant bij ABN AMRO. Tja.

Runapps – RunKeeper: Vooruitgang is stilstand

RunKeeper is al drie jaar een van de meest populaire runapps voor de iPhone. Ook een van de duurste, de drempel voordat je de app store kon verlaten vormde een jaar geleden met 10 dollar een behoorlijke horde. Ter promotie is de app afgelopen januari gratis aangeboden. Toen daardoor in een halve week er een miljoen gebruikers bijkwamen, krabde de controller zich eens stevig achter de oren, en realiseerde zich dat de bijvangst van een grote stroom bezoekers op de site waarschijnlijk een beter financieel perspectief biedt dan een select groepje eenmalige grote vissen. En hield het gratis. Ook voor Android.

Ik kende de goede verhalen. Dus als een van mijn eerste downloads stelde ik RunKeeper op in mijn team met rennershulpjes. Houdt RunKeeper de concurrentie tegen, of komt het niet van z’n plaats?

De functionaliteit staat dank zij de lange geschiedenis als een huis. Hartslagmeting, kaarten, tussentijdse tijd en snelheid afroepen, een website voor de analyses, posten naar social media, muziek afspelen op de achtergrond. Al mijn voorzetjes worden klemvast besprongen en bedwongen.

Erg handig vind ik de mogelijkheid om zelf intervaltrainingen te kunnen samenstellen, met tempo per afstand of tijd. De luidsprekerstem is ook net luid genoeg om boven het straatgeruis uit te komen en te waarschuwen dat je weer moet versnellen; ontkennen helpt niet. Ook erg praktisch: op de site is de plattegrond met een gelopen route automatisch gelinkt aan de grafiek met hartslag, snelheid en hoogte, zodat je door met je muis over de route te bewegen meteen ziet welke plaatselijke inspanning daarbij behoorde.

De optie om tijdens het lopen on-line gevolgd te kunnen worden is dan weer niets voor mij. Ik ben niet bang dat ik gestalkt wordt door een vrachtwagenchauffeur met een psychotische tik en een losse rechter voet, die zijn blaadjesverzameling voor een tablet heeft ingewisseld om me ploegend door de rozenperkjes van het park te achtervolgen. Wat ik eng vind is het idee dat bij een ongeval de wereld wijde webbers mijn traject richting EHBO met bijbehorende hartslag (of ontbreken daarvan) als real-time soap kunnen volgen. Ik wil geen ongeregisseerde aftiteling.

De afgelopen maanden heb ik er tien keer mee gelopen. In den beginne zweefde ik over het asfalt en zag dat het goed was. Half februari ging de gps stotteren en miste ik stukken van m’n route. Zonde, maar ondanks mijn smart had ik geduld. Helaas. In april wilde de gps helemaal niet meer zien waar ik was. En mijn toorn wordt geopenbaard. Zijn ze nou helemaal van de ratten? Heb ik me een uur lopen uitsloven, en krijg ik als dank te horen dat ik 0 kilometer en 0 meter heb afgelegd! In plaats van zo’n domme smartphone om m’n arm kan ik net zo goed een Friese staartklok op m’n rug binden. Dan weet ik in ieder geval wanneer er weer een half uur voorbij is.

Volgens de vaak gestelde vragen helpt het om Wi-Fi uit te zetten, en eerst een goede gps-fix af te wachten. What the faq? Als ik Google maps start, heb ik midden in de woonkamer binnen vijf seconden een fix. En RunKeeper meldt na vijf minuten uit het raam kijken nog dat er geen satellieten in zicht zijn. Gebruikt die een ander navigatienetwerk misschien? Van telepathische postduiven? Die allemaal even ergens anders aan het broeden zijn?

Sommige andere Androidtoestelgebruikers hebben er geen last van, maar ik hoor ook veel vergelijkbare negatieve ervaringen. Er is serieus werk aan de winkel. Is de vertaling vanuit de iPhone-versie te gemakkelijk gemaakt? Bijvoorbeeld voor het invoeren van tijden wordt niet de standaard Android rolwieltjesinterface gebruikt, maar een onhandig invulschermpje. Voor het koppelen van gps is 1 : 1 omprogrammeren kennelijk ook niet voldoende.

Dus, RunKeeper is een stevige speler, maar komt niet (meer) van z’n plek. Totdat er een bruikbare update is verschenen, is het een super-app voor op de loopband. Dan weet je tenminste vooraf dat je niet vooruit komt. Voor buiten is het een achteruitgang.

Disclaimer. Ik test apps voor eigen plezier en deel mijn bevindingen onderbouwd, maar zonder wetenschappelijke pretentie. Mijn device is een Samsung Galaxy SII Android smartphone, huidige versie 2.3.5. Ik word niet gesponsord door de makers van de app (of hun concurrenten). Verbeteringen, aanvullingen en tips over andere runapps zijn welkom, maar worden niet per definitie doorgevoerd. Zie ook http://hoofdophol.blogspot.com/2012/04/runapps-het-warmlopen.html en mijn andere blogs voor meer informatie.

Runapps – Het warmlopen

Lopen is leuk, en jezelf blijven verbeteren is geweldig. Als je beide kan combineren, is het helemaal prachtig. Dus laat die pezen maar kraken, span je spieren, wurm je conditie naar een hoger niveau. De ultieme progressie meet je aan de tijden bij wedstrijden, maar degelijke voorbereiding is natuurlijk essentieel. Dus dan train je op verschillende stijlen (interval, snelheid, duur) en probeer je tandje voor tandje om Vadertje Tijd z’n chronometer een stukje langzamer te laten draaien terwijl je jezelf helemaal stuk in de rondte holt.

Vorig jaar gebruikte ik een Polar sporthorloge, hartslagband en schoensensor om te zien of ik vooruitgang boekte in opmars naar de marathon. Een uitstekende combinatie, zolang de batterijen het volhouden (en dat doen ze zeker een half jaar, als je niet vergeet om de footpod na gebruik uit te zetten). Na elke oefening met behulp van een site de route intekenen en -meten, en de resultaten bijhouden in een spreadsheet (uiteraard, ken uw bloggers). Als uitkomst een multidimensionale statistische analyse die ten overvloede en ragfijn aantoonde dat ik het Keniaanse record niet zou verbrijzelen. Soit.

Dit jaar heb ik mijn gsm aan de wilgen gehangen (een antieke vorm van recycling) en ben ik toegetreden tot het volgerslegioen van de smartphone. Eindelijk een computer in broekzakformaat die ervoor zorgt dat het IQ onder de navel dramatisch toeneemt. Je kan er geweldige programmaatjes (“appjes” genaamd) op downloaden en je kan er zelfs mee bellen. Maar die appjes, daar ging het mij om. De combinatie van high tech programmatuur, gps en bluetooth levert een geweldig mobiel data center om automatisch te meten waar je bent geweest, hoe hard je gaat en wanneer je volgende meeting begint.

Ik ben dus op zoek gegaan naar het beste programmaatje om te gebruiken bij het hardlopen. De afgelopen maanden heb ik daartoe diverse appjes in de Android digitoop mee op sleeptouw genomen. Sommige runapps zijn gratis, andere kosten een paar euro. Waar loop ik tegenaan, en waar loop ik mee weg?

Ik zoek een app die in ieder geval:

1)   zich laat downloaden op mijn Android smartphone (u mag afhaken hoor, mijn spellingchecker vermoedt namelijk inmiddels ook al dat ik grootmoeders recept voor gevulde Albanese splijtzwammen aan het uittikken ben, en is een potje Wordfeud begonnen met de winnaar van Jeopardy 2011)

2)   gebruik kan maken van een standaard bluetooth hartslagband

3)   de gelopen route via gps nauwkeurig volgt en opslaat

4)   onderweg de status van snelheid en tijd op kan lezen

5)   intuïtief werkt, en niet afleidt van het lopen zelf

Verder is het praktisch wanneer:

1)   er achteraf kan worden ingezoomd op de prestaties voor elk gedeelte van de afstand,

2)   tijdens het lopen ook muziek kan worden afgepeeld

3)   je doelen kan instellen, of eerdere routes of routes van anderen kan lopen, met vocale aanmoediging

Altijd leuk tenslotte om:

1)   te kunnen zien hoeveel calorieën er verstookt zijn, om dit ’s avonds ruimhartig te compenseren met drank en knaagwaar

2)   de betere loopjes te kunnen uploaden naar Twitter, zodat de Olympische talentenjagers je weten te vinden

Kortom, een bescheiden set van randvoorwaarden. En oh ja, het moet natuurlijk gratis zijn. Ik geef al kapitalen uit aan loopelektronica en kleding, dus een paar euro voor de appwinkel vormt een onoverkomelijke horde. Nou ja, als uit de gratis versie voldoende kwaliteit blijkt, dan is er altijd wel een betaalde variant mogelijk voor de lange termijn.

                                         

De komende tijd zal ik verschillende runapps onder de loep nemen. Voorlopig heb ik de volgende kandidaten al mee laten lopen: RunKeeper, Endomondo, Cardiotrainer en Runtastic. Sommige falen jammerlijk, andere mis ik dag en nacht. Laat me weten wat jouw ervaringen zijn, of als je nog andere opties wil aanbevelen. Your run has started...

Disclaimer. Ik test apps voor eigen plezier en deel mijn bevindingen onderbouwd, maar zonder wetenschappelijke pretentie. Mijn device is een Samsung Galaxy SII Android smartphone, huidige versie 2.3.5. Ik word niet gesponsord door de makers van de app (of hun concurrenten). Verbeteringen, aanvullingen en tips over andere runapps zijn welkom, maar worden niet per definitie doorgevoerd.

Lentestap

Lente is een gevoel, geen weerbeeld. En zeker geen kalenderstand. De gloed zit van binnen; een zachte windvlaag of een zonnestraal blazen het vuurtje aan, maar de brandstof zit tussen de oren.

Lopen is ’s winters prima te doen. Een extra laagje houdt je wel warm, gladheid is meestal vermijdbaar, en het regent minder vaak dan ’s zomers. Maar veel inspiratie levert het me niet op. De geest wil winterslaap, en eigenlijk niet naar buiten. Vooruit, een paar keer per week dan. Meer op ritme en gewoonte dan op uitbundigheid en lust.

Daarmee is Egmond in januari niet de opening van mijn loopjaar, maar de afsluiting. Een laatste inspanning voor wat een paar maanden van leven op de automatische piloot blijkt te zijn. Pas als temperatuur weer gaat stijgen en de korte broek aan kan, begint het bloed weer te bruisen en word ik ongedurig om naar buiten te gaan. Als een koe na de stalperiode bolder ik freestyle door het ontkiemende voorjaarsbos. In gedachten.

Als voorbereiding voor het uit lopen gaan was het gisteren tijd om te stappen met de neven en hun vaders. De bedaagde en jongere garde in de uitgaansstraten van mijn oude studiestad. Een mix van kleurrijke smaken en verbleekte herinneringen door de avond heen. Pilsjes, Leffe Blond, caféburger met friet, Old Spickled Hen, Franciscaner, Guinness, voetbal op grootbeeld, La Chouffe, Kilkenny. En dan vergeet ik nog wat, ook al heb ik niet alles zelf achterovergespoeld. In de nachttrein op weg naar huis wist ik het weer: Lentebok. Groene blaadjes. Lichtere dagen. Ontwaken, ontpoppen, ontkreukelen. Adem halen. Ogen open.

Ja. Tijd om weer los te gaan. Buiten, in de voorjaarszon. Ik kom er aan!

IJswijzen

Dit seizoen is aangekondigd als de horrorwinter, en hier is ie dan: de Hel van 2012. Geniet er maar van. De hardloop-app op mijn smartphone blijkt een van de eerste slachtoffers. Amper was vorige week de vorst ingetreden, of het leek me de weg te willen wijzen door de zeer kille maar nog volstrekt ijsloze waterwegen.

De winter veroorzaakt meer verdwazing. Het treinverkeer stremt sneller dan jonge kaas, en de passagiers zijn terstond geen reizigers meer. Ze grommen. Deels terecht. Nee, we willen niet een miljoen mensen aan de wisselbewaking zoals in Rusland, en we willen ook niet anderhalf keer zoveel betalen voor ons kaartje zoals in Zwitserland. Maar we willen wel goede communicatie, die rekening houdt met het feit dat informatiewebsites juist worden bezocht als er iets bijzonders aan de hand is (verrassing!). En als de treinbaas roept dat ze klaar is voor de winter, dat dit dan niet door de eerste en enige sneeuwbui wordt gelogenstraft.

En deels geloven we in fabeltjes. Het grote ijswijzen neemt een aanvang. Hullie van de NS. Zullie van Prorail. Maar wullie voorziet niet dat een dienst die al kraakt aan de naden in een mild polderklimaat, arctische situaties niet probleemloos het hoofd kan bieden. En het maakt ons ongenietbaar.

We zijn natuurlijk ook helemaal niet gewend aan echt winterweer, net zo min als we erop zijn toegerust. Sneeuw is iets uit sprookjes, en van vroeger. Ja, toen ik klein was, toen had je echte winters! De foto’s uit mijn jonge jaren bewijzen het. Ik zie alleen maar plaatjes van mezelf, okselhoog in het sneeuwlandschap (ja, ik was klein), dik ingepakt op de slee en krabbelend op mijn kantelende botjes op het slootje. Een fotoboek is net zo bedrieglijk als een sprookjesboek. Alle doodgewone, saaie, druilige dagen gaven geen aanleiding om mij te vereeuwigen. De foto’s wijzen niet naar mij, maar naar het winterweer.

De moderne vorm van dit sprookje is de Elfstedentocht. Elk jaar begint het rond te zingen vanaf het vallen van de blaadjes. Het is een spannende historie, over ontbering, eer, en de overwinning van een stoere boerenzoon. Winterkomkommers voor de media. Een overvloedige oogst, met wekenlange verhalen over weet je nog en wat nou als. Zoals dat gaat met sprookjes, blijft het meestal bij verhalen. Gelukkig maar, want we hebben geen behoefte aan verklede wolven, boze stiefdochters en gelaarsde katten in de realiteit. Elke week een Elfstedentocht zou stomvervelend zijn.

Een sprookje dat overigens niet alleen regionale belangstelling heeft. Heel Nederland staat op z’n kop, en iedereen lijkt wel mee te moeten doen. Waarom??? Het is wel 200 kilometer, noch bij striemende kou of soppende dooi een sinecure. Een dwangneurose maakt zich van ons meester. Wij zijn geboren in het land van gematigdheid en zekerheden, dus we zullen en moeten heroïsch doen als het een keer kan. Tot op de Belgische radio hoorde ik een interview met een rayonhoofd, aldaar aangeduid met de schone term IJswijze. We geloven teveel in het sprookje, en we maken het te weinig mee in de realiteit. Dus we denken dat we de mythe in het echt kunnen beleven.

Dat geldt ook voor mijzelf. Als er ijs ligt wil ik schaatsen. Ik kan het niet, ik heb het nooit gekund. Eenieder passeert me klakkend en zoevend terwijl ik krassend vooruit hobbel. In mijn schaarse set van emoties is ook het gevoel voor evenwicht niet ruim aanwezig. Maar ik geloof in het sprookje. Ich bin ein kind van Koning Winter, en ik zal schaatsen. En nu mag mijn run-app eindelijk ook het ijs op. Onwijs is het, onwijs genieten.