Daar brouwen kaboutertjes bier en sponseren een veelzijdig trailweekend met afstanden van 11 tot 100 kilometer. Met mijn loopmaatje heb ik een bescheiden 28 kilometer uitgezocht. Horizontaal. Verticaal zijn er meer dan 1000 hoogtemeters te beslechten. Amai, gekkenwerk, toch? Nog 450 anderen zijn dan net zo gek; naast Belgen een flinke kluit Nederlanders met een gaatje in hun hoofd en verder uit alle omliggende landen binnen een straal van 500 kilometer een ruime selectie prettig gestoorde lopers.
Da's vroeg uit bed en tweeëneenhalf uur over Belgisch straatwerk. Lokaal is alles perfect georganiseerd. Het schoolbusje brengt ons van de parkeerweide naar het epicentrum van de sportviering. Daar vinden we startnummer, vestiaire voor de tas en een toilet om biddend tot de heilige Peristaltika ballast te verminderen.
De start wordt loper na loper vrijgegeven, aangezien al snel de paden menssmal worden en filevorming onwenselijk is. Daar gaat het los en dient de eerste heuvel zich onverbiddelijk aan.
Een groot verschil met het normale straatwerk, is natuurlijk het tempo. De hellingen hier, zowel op als neer, zijn op te delen in de categorieën verwaarloosbaar, pittig, brutaal en schandalig. Een 100 meter steil omhoog door het bos naar de bergkam? Gedeeltes waarbij je je aan touwen omhoog moet trekken? Een afstort over een bobbelig gestold modderpad met losliggende keien van het type zwarte piste? Allemaal in voorzien, ruim. We verkiezen om onze overlijdensrisicopremie betaalbaar te houden en op rustig tempo te bewegen.
Een ander verschil betreft de verversingsposten. Naast water, cola, winegums, bananen en sinaasappels tref ik rijstevlaai, wraps, chips, pinda's, zoute crackers en nog wat ingrediënten aan die op een kinderpartijtje niet misstaan. De volgende keer neem ik een bord en een servet mee. En een klapstoeltje en een grootbeeld-tv.
Het landschap lijkt sterk op het naburige Zwarte Woud, waar ik in de meivakantie nog heb gewandeld. Donkere bossen, klaterende riviertjes, velden en stofwegen. En een enkele verharde weg, die gelukkig door de staat van het asfalt al grotendeels natuurstatus heeft verkregen. Stikstofoverdaad heeft ook hier geleid tot uitbundige brandnetels en braamstruiken die met hun tentakels naar de lopersenkels lonken.
Door het rustige tempo en de mooie omgeving voelt het als een eendaagse vakantie. Even helemaal eruit, erop en eraf. De finishtijd is net zo relaxt als wij. Met een alcoholvrije bonus terug naar het platte land.
