De fysio kijkt op van het toetsenbord. De witte ruimte is voor even gevuld met alleen maar ruis .
"Dus, je was in training voor een belangrijke wedstrijd met een heel precies schema, je telt de partjes van je mandarijnen om in balans te blijven, maar je vond het een goed idee om een lading betontegels te gaan sjouwen. En toe kreeg je last van je rug en toen ging je toch die marathon lopen en nou mag ik je vertellen hoe het nu verder moet."
Ik laat mijn zwijgen toestemmen. De ruimte benauwt, de stilte klinkt steeds harder.
"En nu heb je die Zevenheuvelenloop, want anderhalve duin is kennelijk niet genoeg en je denkt daar weer eens ouderwets te kunnen vlammen. Hoe dan?"
In mijn hoofd rijgen de volzinnen zich aaneen. Ze ketsen heen en weer maar weten mijn stembanden niet te bereiken. De dokter Rossi in mij weet het allemaal, maar de lipsynchronisatie doet het nooit. Twee werelden, de interne en de werkelijkheid, bevinden zich in een parallel universum. Geen vonkende vortex die beide verbindt. Beam me up.
Wat ik zou zeggen? "Luister, ik weet best wat me te doen staat. Na 7 jaar weer een Zevenheuvelenloop, mijn zevende, in mijn zevende decennium. Binnen de 77 minuten dan graag.
Stel het je maar voor... De trein naar Nijmegen brengt me weer in zenmodus. Niets in de stad lijkt veranderd. De ontvangst bij mijn oude vrienden die aan de start wonen is altijd verwarmend. Mijn startvak is nog net het laatste in rechte lijn voor de startboog. Volgende keer mag ik waarschijnlijk in de zij-ingang achteraan aansluiten.
Het is koud maar droog. De eerste kilometers zijn om warm te worden. Dan komen de heuvels. Doseren. Ik loop hard genoeg, op het tandje van comfortabel. Halverwege ben ik eigenlijk wel klaar, maar het parcours nog niet. Maar who cares, zolang het loopt en de kramp niet toeslaat.
Aangezien ik toch nooit naar m'n lichaam luister, volg ik de kaders van loopvermogen tussen 260 en 280 watt, Bij de steilste langste afdaling kan ik het niet nalaten om op maximaal beheersbaar tempo omlaag te sjezen. Heerlijk. Eenmaal het crematorium voorbij, weet ik dat het ergste achter de rug is. Nu alleen nog maar volhouden, in cadans richting finish.
De supporters zijn in ruime getale aanwezig, tof! Wat is overigens de gedachte bij hun muziekkeuze op de boomboxen? De grote meerderheid meent dat het tranentrekkende levenslied een fijn loopprikkel levert. Ja, om weg te spurten. Ik ken een Nijmegenaar die zweert om nooit deze wedstrijd te zullen lopen, omdat hij niet elke kilometer door de Engelbewaarder gesmoord wil worden.
Ga ik de laatste halve kilometer toegeven aan mijn vermoeidheid, of volg ik het mantra 'als je stukzit, verhoog dan je tempo'? Inderdaad. De grafiek zal het ontkennen, maar ik doe het wel. Het valt niet mee, want dat doet het nooit als je een snelle tijd wilt, maar ja, het valt mee. Ik blijf net onder de zelfopgelegde grens. Een seconde per kilometer langzamer en ik had schromelijk gefaald en schande gebracht over mijn familie en nageslacht tot in de zevende graad.
Een heerlijke herfstloop eigenlijk. Mijn tijden zakken omlaag, maar ik stijg nog in de leeftijdsgroep. Dit lichaam heeft z'n ups en downs, maar is nog sterk genoeg om weer in vorm te komen. De heuvels van vandaag zijn het bewijs."
Dat dus, fys.







