maandag 16 november 2026

Zevenheuvelenloop 2026 – Vooruit en omhoog

De fysio kijkt op van het toetsenbord. De witte ruimte is voor even gevuld met alleen maar ruis .

"Dus, je was in training voor een belangrijke wedstrijd met een heel precies schema, je telt de partjes van je mandarijnen om in balans te blijven, maar je vond het een goed idee om een lading betontegels te gaan sjouwen. En toe kreeg je last van je rug en toen ging je toch die marathon lopen en nou mag ik je vertellen hoe het nu verder moet."

Ik laat mijn zwijgen toestemmen. De ruimte benauwt, de stilte klinkt steeds harder.

"En nu heb je die Zevenheuvelenloop, want anderhalve duin is kennelijk niet genoeg en je denkt daar weer eens ouderwets te kunnen vlammen. Hoe dan?"

In mijn hoofd rijgen de volzinnen zich aaneen. Ze ketsen heen en weer maar weten mijn stembanden niet te bereiken. De dokter Rossi in mij weet het allemaal, maar de lipsynchronisatie doet het nooit. Twee werelden, de interne en de werkelijkheid, bevinden zich in een parallel universum. Geen vonkende vortex die beide verbindt. Beam me up.

Wat ik zou zeggen? "Luister, ik weet best wat me te doen staat. Na 7 jaar weer een Zevenheuvelenloop, mijn zevende, in mijn zevende decennium. Binnen de 77 minuten dan graag.

Stel het je maar voor... De trein naar Nijmegen brengt me weer in zenmodus. Niets in de stad lijkt veranderd. De ontvangst bij mijn oude vrienden die aan de start wonen is altijd verwarmend. Mijn startvak is nog net het laatste in rechte lijn voor de startboog. Volgende keer mag ik waarschijnlijk in de zij-ingang achteraan aansluiten. 

Het is koud maar droog. De eerste kilometers zijn om warm te worden. Dan komen de heuvels. Doseren. Ik loop hard genoeg, op het tandje van comfortabel. Halverwege ben ik eigenlijk wel klaar, maar het parcours nog niet. Maar who cares, zolang het loopt en de kramp niet toeslaat. 

Aangezien ik toch nooit naar m'n lichaam luister, volg ik de kaders van loopvermogen tussen 260 en 280 watt, Bij de steilste langste afdaling kan ik het niet nalaten om op maximaal beheersbaar tempo omlaag te sjezen. Heerlijk. Eenmaal het crematorium voorbij, weet ik dat het ergste achter de rug is. Nu alleen nog maar volhouden, in cadans richting finish.


De supporters zijn in ruime getale aanwezig, tof! Wat is overigens de gedachte bij hun muziekkeuze op de boomboxen? De grote meerderheid meent dat het tranentrekkende levenslied een fijn loopprikkel levert. Ja, om weg te spurten. Ik ken een Nijmegenaar die zweert om nooit deze wedstrijd te zullen lopen, omdat hij niet elke kilometer door de Engelbewaarder gesmoord wil worden.

Ga ik de laatste halve kilometer toegeven aan mijn vermoeidheid, of volg ik het mantra 'als je stukzit, verhoog dan je tempo'? Inderdaad. De grafiek zal het ontkennen, maar ik doe het wel. Het valt niet mee, want dat doet het nooit als je een snelle tijd wilt, maar ja, het valt mee. Ik blijf net onder de zelfopgelegde grens. Een seconde per kilometer langzamer en ik had schromelijk gefaald en schande gebracht over mijn familie en nageslacht tot in de zevende graad.

Een heerlijke herfstloop eigenlijk. Mijn tijden zakken omlaag, maar ik stijg nog in de leeftijdsgroep. Dit lichaam heeft z'n ups en downs, maar is nog sterk genoeg om weer in vorm te komen. De heuvels van vandaag zijn het bewijs." 

Dat dus, fys.

zondag 4 oktober 2026

Kustmarathon 2026 – Een slagveld na de veldslag

Na een periode van gezellig rondsjouwen op trails en ontspannen dralen door de buurt, dient het hoogtepunt van 2026 zich plotseling aan: de Kustmarathon. Hoe ga ik om met een echte race, een echte afstand, na al het interen op snelheid en volharding?

Inschrijven op 1 januari om half twee 's nachts in een wolk van goede voornemens is de juiste timing voor het startbewijs; wie pas na de kater aanklopt vindt het loket gesloten. Natuurlijk heb ik getraind, maar dit jaar was lopen bijna bijzaak naast de drukke projecten.

Zoals altijd voor een marathon, ben ik huiverig en onzeker. Wat als ik nou last krijg van ditjes, of van datjes? En weet je nog de laatste keer, met een zandstriemende windkracht 7 tegen? Nee, ik kan het niet, ik wil het niet.

Nou, dat laatste is gejokt. Ik heb er altijd vreselijk veel zin in. En ik weet dat de jonge antilope in mij deze oude buffel steeds minder aan kan drijven en wie weet ga ik dat ooit nog accepteren, maar nu even niet.

Willen is toch kunnen? Ik heb wat aanpassingen voorbereid. Ergens in de race wordt het pijnlijk en vervelend. Dan heb ik me voorgenomen om niet te gaan foeteren, maar om het moment te verwelkomen. Ik zal binnentreden in de grot van pijn, zoals echte duurlopers vertellen, en in de duisternis mezelf eenmaken met het universum. Of zoiets.

Ook heb ik wat andere soorten energie-gels op zak, die ik zorgvuldig ga doseren. En tenslotte heb ik mijn looptechniek iets aangepast. Geïnspireerd vanuit looptechniekvideo's en gemotiveerd door een irriterende kniepijn, probeer ik om meer rechtop te lopen. Meer vanuit de heupen. Check de magistrale film "One Battle After Another", waar Sean Penn als wraakzuchtige militair houterig, maar onsloopbaar door blijft gaan. Dat loopje dus.

De werkelijkheid is altijd anders. Het valt tegen. Geen Oscar voor mijn loophouding. De gels komen na een tijdje m'n neus uit. Het is een stranddag die in de vooroorlogse zomers niet had misstaan. Die "zwaarste" is qua elementen dus best wel te doen. Geen schuld die ik buiten mijzelf kan schuiven.

Een paar weken geleden heb ik 600 kilo betontegels versjouwd, waar mijn rug niet blij mee bleek. En nog steeds niet. Vanaf kilometer 18 jagen de rollers door mijn kuiten die de voorbode zijn van kramp. Bizar. Mijn tempo ligt op rustige lange duurloop. Ik heb het afgelopen jaar zowat in de sportschool geslapen en hele hele Limburgse heuvelland overlopen. Dit heb ik nog nooit, zo vroeg, gehad. Kramp is niet negeerbaar.

Vechtend door de kilometers heen. Even lopen, weer dribbelen. Tot de strandpaal; nee, zeggen de kuiten. Tot de duintop? Nog niet tot het volgende hekje. De intervallen lopen en rennen worden steeds asynchroner, tot ik bij kilometer 30 weet dat verdergaan zinloos is. Of de rest uitlopen en door de bezemwagen binnengeveegd worden, of in wijsheid de pijp aan Maarten geven voordat ik mijn rug serieus beschadig.

Ik bel de hulplijn en wordt opgehaald door schoonmama. Dankjewel! Boos op mezelf, verdrietig om de onverwachte afgang, en prakkiserend hoe ik dit de komende tijd moet aanpakken. Tips zijn welkom.

zondag 6 september 2026

The groovy one – Sint PietersBear Trail 2026

Onze Hollandse hoogtes bestaan voornamelijk uit duinen, hoogveen en de Euromast. Die laatste is alleen geschikt voor een verticale cityrun, de andere twee bieden hooguit een zacht glooiende beleving. Voor het echte bergwerk moet je op pad; Eigertrail, Jungfrau of Oostenrijkse alpen en dat is teveel over mijn eigen grenzen voor een vrije zondag. 

Tot mijn vreugde kan ik vandaag met m'n Bredase loopmaatje op eigen grondgebied wat hoogtemeters maken. Neem een bergje (de Sint-Pietersberg bij Maastricht), graaf er een enorm gat uit (de mergelgroeven) en je hebt een prachtige omgeving voor een trailrun.


Doelstelling: rustige duurloop, bergspieren oefenen voor de Kustmarathon, van het landschap genieten. Het zonnetje schijnt, er waait een koel briesje. Geen dampende technoparty bij de start; alleen een speaker die de doorkomende lopers noemt. Niet super veel lopers, dus ruimte genoeg. Kortom, vakantiegevoel!

Ik heb geen speciale verwachting, maar alles steekt daar bovenuit. De afwisseling van bos, groeve, weilanden en dorpjes. De uitzichten. De hellingen die zelden dwingen om in looppas terug te vallen. De verversingsposten met zoetigheden. Ik heb me ingehouden.


In de ronde door de groeve waan je je in Zuid-Spanje. De wijngaarden van de Apostelhoeve brengen een Franse ambiance. De passage door Château Neercanne, waar de halfvolle wijnglazen van de bruiloft nog op de muren rond het kasteel staan, heeft iets weg van een Odyssiaanse verovering. Beklimming van de uitkijktoren als toeristisch extraatje.

En dan is het einde alweer daar. Medaille geoogst en het laatste stuk rijstevlaai genomen. 

Uiteindelijk is er kennelijk nog 1 persoon dwalend in de bossen achtergebleven; die zal wel ter plaatse de volgende editie willen afwachten. Snap ik.





zaterdag 1 augustus 2026

Vakantieloopjes – Koersen op Corsica

Een makkelijke gedachte voor wie er niet eerder geweest is en niet erg heeft opgelet bij aardrijkskunde: Corsica heeft ongeveer de grootte van de provincie Utrecht, bestaat uit een rotsig binnenland en heeft een mooie rondweg die de verschillende kustplaatsjes met elkaar verbindt. Voor wie wel er op vakantie gaat, forget it. Niet alle hompjes buitenland hebben toevallig de grootte van Utrecht; deze Franse parel in de Middellandse zee is zes keer zo groot qua oppervlak. Geen enkele weg hier is recht, anders dan door bizar geologisch toeval. Als je het eiland zou platwalsen (wat ik niet aanraad), kom je zeker op een omvang als Nederland.

De kortste weg tussen twee punten is daarmee voor een vogel een fractie van wat de mens nodig heeft. De gemiddelde snelheid op onze autoreis over het eiland ligt dichter bij de 30 dan bij de 130 km/h. Bij nacht de weg tussen twee middelgrote nabijgelegen kustplaatsen afleggen, vraagt urenlang voortdurend stuurdraaien, afgronden en tegenliggers vermijden en nadenken over de kleine lettertjes van de verzekering. Maar tot zover gaat alles goed.

De natuur van Corsica is overweldigend in uitzicht, variëteit en geur. Magische stranden, ruige rotsen, en heel veel maquis; de geurige planten op stenige ondergrond. En heuvels zat! En dan nog bergen ook, als de heuvels op zijn. Dat vraagt om beenspiertraining, ook ter voorbereiding op de komende loopuitjes naar de Sint Pietersberg en de Kustmarathon. 

Vanaf onze aan het strand gelegen camping bij het vestingstadje Calvi heeft Garmin een paar fijne koerssuggesties om de omgeving te verkennen. Ik ga er deze week drie doen.

De eerste loop stuurt me naar de hooggelegen kapel van Notre-Dame de la Serra. Je kan er over de weg komen, dat is al best steil. De looptrail pakt natuurlijk de shortcut, dus zo bestijg ik in de ochtendkoelte van 27 graden een stenen kronkelpad tussen struikgewas terwijl het dorp achter mij wegzinkt in een geurige ansichtkaart. De beenspieren krijgen waar voor hun geld. Waar het kan ren ik, maar qua helling en losliggende stenen is het vaak raadzamer om even te wandelen.

Bovenaan doe ik een devote ronde rond de kapel en mag dan eerst een lang stuk over asfalt naar bededen uitdenderen naar de andere kant van de berg. Halverwege weer het struikgewas in en het paadje proberen te volgen. Fietsers en andere lopers over de weg kruisen mij telkens wanneer ik in de bochtige lussen afsnijd.

Op het laagste punt beland ik op het Plage de l'Alga, dat vanwege de hoeveelheid aangespoeld zeegras voor een deel uit verend nat tapijt bestaat. Hier mag ik het renpaadje verder met de klok mee volgen, langs de baaitjes, vaak helemaal alleen maar nooit eenzaam. Het landschap verandert van struikachtig en geelstenig naar een kalere grijze granieten ondergrond. Hier is geen pad, maar af en toe een gele markering op een rots. Na een tijd komt Calvi eraan. Tweede hoogtepunt betreft de Citadel, nog rustig op dit uur. Dan langs de kade, over de strandvlonders en na een paar kilometer terug op de camping. Amper 15 kilometer, 480 hoogtemeters en een paar lichtjaar aan indrukken.



Zo indrukwekkend, dat ik twee dagen later besluit deze route opnieuw te doen. De klim naar de kapel gaat veel vloeiender, de route is herkenbaarder en ik sta al best snel weer bij het Algastrand. Zou ik het schiereiland nog even meepakken hier, naar de vuurtoren over de golf van Revellata? Het antwoord loopt al.

De vuurtoren leek nabij, maar afstanden inschatten is lastig. Ik verlaat de steengruisweg om vrij steil omhoog een spoor te volgen dat vast ook in de goede richting gaat. Het blijft gaan, geen vuurtoren meer in zicht. Hoger, langs honderd meter diepe kliffen, een forse zeebries langs de oren. Hm, gaat dit wel goed? 

Het spoor wordt dunner, al tijden geen mensen gezien. Mijn watervoorziening bestaat uit twee flaconnetjes die ik wil bewaren voor geval van nood. De zon blakert. Ik bevind me op eenzame hoogte. Een enkele misstap en ik word een tweeregelig bericht in de Corsicaanse gazet. Is dit nou een paadje, of gebrek aan begroeiing?

Nu ben ik op het hoogste punt; hier zou die vuurtoren toch moeten zijn? Ik besluit om nog honderd meter te doen en dan maar terug te keren. Als ik het rotsblok voorbij loop, ligt daar een wandelaar te zonnen. Huh? Dan nog een, het pad wordt weer breder, en plots zie ik, veel lager, op een parallelle heuvelkam, de vuurtoren liggen. De weg ernaartoe krijgt plotseling weer contour en ik ben blij om me weer in gezelschap te bevinden. De terugweg naar Calvi duurt lang; ik had niet verwacht zoveel energie te moeten geven. Maar de natuur en alle uitzichten maken alles meer dan goed. Met 21 kilometer en 700 hoogtemeters een magistrale maandag.


Weer twee dagen later ga ik de andere kant op. In de heuvels ligt het duizend jaar oude ruïnestadje Occi. Er gaat een pad naartoe en ik dus ook. Dat is eerst langs het zandige strand, dan de drukke weg, maar vervolgens begint de klim. Hier ben ik ook niet de enige; wandelaars van alle leeftijden hebben dit in hun boekje aangekruist. Klimmen, klimmen, klimmen. Het is niet vreemd dat Occi het niet meer doet; met deze wegen krijg je geen fatsoenlijke loodgieter bereid om  een lekkende waterput te komen fixen.

Het uitzicht is weer fenomenaal en de afdaling is vervolgens goed te doen. Het afhupsen van een stenen pad vol losliggende stenen vergt de behendigheid van een helderziende gazelle, maar het ritme zit er goed in en de enkels houden het.

Aan het strand laaf ik mezelf bij een strandbar om af te koelen. Omhooglopend komt net de kusttrein eraan, die hier een perronnetje heeft (mazzel) en elke twee uur passeert (dom geluk). Ik laat me richting de camping vervoeren; er valt niets meer te bewijzen door nog 5 kilometer naast zoevende auto's te rennen. Dik 18 kilometers en 600 hoogtemeters maken de dag al compleet.

En dit is dan maar 1 plekje op Corsica, met al zoveel mogelijkheden. Nu naar een camping in het zuiden, slechts een dagreis ver weg. Utrecht. Pfff.



zondag 5 juli 2026

Chouffe Trail 28k – Bonnes vacances

Met echte heuvels is Nederland te karig bedeeld. Rondom mijn woonplaats is het louter flatland zover het oog reikt. Voor een echte trail met behalve ongeasfalteerde natuur ook serieuze bulten richt ik mijn stuur vandaag naar de Ardennen. Een provincie in het puntje van België, alvast genaamd naar buurland Luxemburg. 

Daar brouwen kaboutertjes bier en sponseren een veelzijdig trailweekend met afstanden van 11 tot 100 kilometer. Met mijn loopmaatje heb ik een bescheiden 28 kilometer uitgezocht. Horizontaal. Verticaal zijn er meer dan 1000 hoogtemeters te beslechten. Amai, gekkenwerk, toch? Nog 450 anderen zijn dan net zo gek; naast Belgen een flinke kluit Nederlanders met een gaatje in hun hoofd en verder uit alle omliggende landen binnen een straal van 500 kilometer een ruime selectie prettig gestoorde lopers.


Da's vroeg uit bed en tweeëneenhalf uur over Belgisch straatwerk. Lokaal is alles perfect georganiseerd. Het schoolbusje brengt ons van de parkeerweide naar het epicentrum van de sportviering. Daar vinden we startnummer, vestiaire voor de tas en een toilet om biddend tot de heilige Peristaltika ballast te verminderen.

De start wordt loper na loper vrijgegeven, aangezien al snel de paden menssmal worden en filevorming onwenselijk is. Daar gaat het los en dient de eerste heuvel zich onverbiddelijk aan.


Een groot verschil met het normale straatwerk, is natuurlijk het tempo. De hellingen hier, zowel op als neer, zijn op te delen in de categorieën verwaarloosbaar, pittig, brutaal en schandalig. Een 100 meter steil omhoog door het bos naar de bergkam? Gedeeltes waarbij je je aan touwen omhoog moet trekken? Een afstort over een bobbelig gestold modderpad met losliggende keien van het type zwarte piste? Allemaal in voorzien, ruim. We verkiezen om onze overlijdensrisicopremie betaalbaar te houden en op rustig tempo te bewegen.

Een ander verschil betreft de verversingsposten. Naast water, cola, winegums, bananen en sinaasappels tref ik rijstevlaai, wraps, chips, pinda's, zoute crackers en nog wat ingrediënten aan die op een kinderpartijtje niet misstaan. De volgende keer neem ik een bord en een servet mee. En een klapstoeltje en een grootbeeld-tv.


Het landschap lijkt sterk op het naburige Zwarte Woud, waar ik in de meivakantie nog heb gewandeld. Donkere bossen, klaterende riviertjes, velden en stofwegen. En een enkele verharde weg, die gelukkig door de staat van het asfalt al grotendeels natuurstatus heeft verkregen. Stikstofoverdaad heeft ook hier geleid tot uitbundige brandnetels en braamstruiken die met hun tentakels naar de lopersenkels lonken.


Door het rustige tempo en de mooie omgeving voelt het als een eendaagse vakantie. Even helemaal eruit, erop en eraf. De finishtijd is net zo relaxt als wij. Met een alcoholvrije bonus terug naar het platte land.