Onze Hollandse hoogtes bestaan voornamelijk uit duinen, hoogveen en de Euromast. Die laatste is alleen geschikt voor een verticale cityrun, de andere twee bieden hooguit een zacht glooiende beleving. Voor het echte bergwerk moet je op pad; Eigertrail, Jungfrau of Oostenrijkse alpen en dat is teveel over mijn eigen grenzen voor een vrije zondag.
Tot mijn vreugde kan ik vandaag met m'n Bredase loopmaatje op eigen grondgebied wat hoogtemeters maken. Neem een bergje (de Sint-Pietersberg bij Maastricht), graaf er een enorm gat uit (de mergelgroeven) en je hebt een prachtige omgeving voor een trailrun.
Doelstelling: rustige duurloop, bergspieren oefenen voor de Kustmarathon, van het landschap genieten. Het zonnetje schijnt, er waait een koel briesje. Geen dampende technoparty bij de start; alleen een speaker die de doorkomende lopers noemt. Niet super veel lopers, dus ruimte genoeg. Kortom, vakantiegevoel!
Ik heb geen speciale verwachting, maar alles steekt daar bovenuit. De afwisseling van bos, groeve, weilanden en dorpjes. De uitzichten. De hellingen die zelden dwingen om in looppas terug te vallen. De verversingsposten met zoetigheden. Ik heb me ingehouden.
In de ronde door de groeve waan je je in Zuid-Spanje. De wijngaarden van de Apostelhoeve brengen een Franse ambiance. De passage door Château Neercanne, waar de halfvolle wijnglazen van de bruiloft nog op de muren rond het kasteel staan, heeft iets weg van een Odyssiaanse verovering. Beklimming van de uitkijktoren als toeristisch extraatje.
En dan is het einde alweer daar. Medaille geoogst en het laatste stuk rijstevlaai genomen.
Uiteindelijk is er kennelijk nog 1 persoon dwalend in de bossen achtergebleven; die zal wel ter plaatse de volgende editie willen afwachten. Snap ik.
