Altijd dichtbij

Vandaag wordt mijn lieve vader 89 jaar. Fit als een hoen, dol op boswandelingetjes en klaar voor zijn tweede vaccinatie komende week, waardoor hij zich weer vrijer in het leven kan begeven. Hier op de foto met jongste kleindochter.

Op gepaste afstand gaan we hem dit weekeinde feliciteren, maar hij is in gedachten al altijd bij mij. Bij deze alvast mijn tekst, geschreven op verleden en toekomst, leunend op de melodie van Billy Joel's "She's always a woman". 

Van harte, papa!

Toen ik zo klein was en jij reuzengroot
Ik zie me nog zitten bij jou op je schoot
Jij speelde piano, ik timmerde blij
Het is zo lang geleden, maar voor mij is het altijd dichtbij

Als je ging klussen kwam ik bij je staan
Je leerde me zagen en met stroom om te gaan
Om opnieuw te proberen als er iets was ontploft
Ik zie een eeuwigheid later, (een zee vol met water,)
hoeveel ik met jou heb geboft

O, wat een prachtige tijd, beschermd en bevrijd, kon doen wat ik wou
O, en waarheen we ook gaan, dit blijft altijd bestaan, mijn vertrouwen in jou

Toen ik uit huis ging, op de wereld gericht
Was je ver weg, maar nooit uit m'n zicht
Wanneer ik weer terugkwam was jij er voor mij
Het is zo lang geleden, maar voor mij is het altijd dichtbij

(…)

O, wat een prachtige tijd, beschermd en bevrijd, kon doen wat ik wou
O, en waarheen we ook gaan, dit blijft altijd bestaan, dit vertrouwen van jou

De wereld wordt kleiner, als smeltende sneeuw
Soms een lammig momentje in de geest van een leeuw
Ook een hoofd vol met denksels moet ooit afgestoft
Er is zoveel te weten, maar ik wil nooit vergeten, 
hoeveel ik met jou heb geboft

(…)

Vrouwenpolder in reprise

Er zit een jochie op het strand. Nog geen drie jaar oud, schat ik. Onder de grote witte flaphoed met factor 50 schaduw blinkt de lach van een onbezorgde vakantie aan zee. Vrouwenpolder, Zeeland, een leven geleden. De heldere luchten, de kat van het huurhuis die door het bovenlicht kon klimmen, plukbare aardbeienplantjes en kuilen in het zand. Een strand dat nooit ophield, doorging tot Engeland want dat hadden broer en vader, naar hun zeggen, vanochtend helemaal rondgelopen. Niets dan zon en zand en tijd. 

De hardloper, een half jaar en ruim een halve eeuw later, lijkt meer haast te hebben. In straffe draf komt hij over de duintop heen, blik op oneindig, de eblijn rakend. Het is de winterweek die we in decennia niet gekend hebben. Op het zand slierten ijs -en zoutkristallen. De temperatuur is dertig graden gedaald, maar de luchten zijn nog even helder en de weidsheid is onbegrensder. Herinneringen sneeuwen door de hersenpan. De tijd is weg, alles is nu.

Over nog eens zoveel jaren zal het zand nog zeker stuiven, maar ik niet meer. Zo snel, zo lang. Een stip op de lijn die hier de horizon is. Voor vandaag alleen een uitroepteken. Verder nu, nog veel te lopen om weer terug te komen vanwaar ik begon. Prachtige route over oneindig strand, door de besneeuwde duinen en tegen knerpende oostenwind vanachter ijzige akkers. Ik zou het zo weer doen.

Halve marathon Etten-Leur 2020 – Weer een zelfafnametest

De winter komt eraan; vannacht sloeg de klok twee keer twee keer. Dit is een tijd van vergrijzing, herhaling en déjà vus. Vandaag voelt als Groundhog Day. Alweer een virtuele wedstrijd. Na de marathon, 10 mijl en 10 kilometer is het tijd voor de 21.097,5 meter. 

De fase van volwassenheid is bereikt. Dit wordt mijn 21e wedstrijd op de 21 km. Ik blaas geroutineerd de kaarsjes uit; vanaf de toppen van mijn kunnen is het uitzicht hier nog slechts bergafwaarts. Door de drukte van de afgelopen tijd heb ik weinig kunnen trainen, want het is herfstvakantie. Schilderen, draadjes trekken, de garage kuisen. Wel heb ik tijd kunnen nemen om goed te eten. Volgens mijn vermogensbeheerder wordt de best haalbare prestatie in ieder geval langzamer dan mijn derde beste tijd. Dat zullen we nog wel eens zien. Kan je een loopapp ontslaan? Ik zou natuurlijk ook beter kunnen voorbereiden…

Elke in Coronatijd afgelaste wedstrijd verzint een eigen respons. Het creatieve spectrum varieert van definitief laten varen, doorschuiven, het lopersveld druppelsgewijs doseren of een doehetzelfwedstrijd organiseren. Dit weekeinde is er keus uit 21 virtuele wedstrijdlocaties. Ik kan ze zogezegd allemaal tegelijk lopen, hashtag Thuiseditie. 

Voor de Etten-Leurse Marathon Brabant wordt voor de thuislopers een centrale uitslagenlijst bijgehouden, waarbij Strava als bron van waarheid dient. Er is een tijdvak van twee weken om de afstand af te leggen, desnoods in brokjes. Dat de ene renner er zo in totaal al honderdvijftig kilometer op heeft zitten en de ander per ongeluk z'n sporthorloge laat meelopen bij het volkruien van de achtertuin mag de pret niet drukken. Niets is wat het lijkt in een virtuele wereld. En als ik wil, fiets ik vrolijk de afstand in een uur en wacht tot het voltallige Keniaanse hardloopteam op audiëntie komt bij aanstormend talent Pi N'okhi-oh. Niet dus, de enige test is lopen tegen mijzelf.

Na installatie van Strava vallen me de tientallen hokjes bij de privacy- en meldingsinstellingen op, weggestoken in de instellingen, die deze app heel lief alvast allemaal voor me heeft aangekruist zodat standaard heel de wereld weet waar mijn huis woont, wat mijn hartslag is, wanneer ik aan m'n kont krab, om me vervolgens via alle beschikbare media te kunnen volspammen. Dat gaat er dus direct naar de wedstrijd weer af…

Het is tijd. Ik ga naar buiten. Het is droog. Ik start. Aanvankelijk ligt het tempo te hoog; gaandeweg zakt het in tot te laag. Een geblesseerde klusrib zorgt ervoor dat ik niet diep kan ademhalen. Gelukkig is luchttoevoer niet zo relevant voor hardlopen. Een afstand van 21 km is wel ideaal om je voortdurend af te vragen waarom dit in hemelsnaam leuk is. Of je het zelfbeeld van Jonge God zo nodig hoog moet houden, terwijl een middagdutje als Morpheus zoveel meer aantrekkelijk lijkt. 

Het wolkendek is grijs. Geen hazen, geen supporters. Wel een einde. Een gelijke tijd als mijn laatste halve marathonwedstrijd, van alweer tweeëneenhalf jaar geleden en inderdaad, een vierde tijd op mijn ranglijst. Een herhaling van zetten; veel inspanning, maar weinig verandering. Waar heb ik dit eerder gezien. Voor een echte knaller moet ik minder virtueel aan de bak. Ergens diep van binnen geloof ik dat ik een echte wedstrijd toch wel sneller kan. Een zonnig perspectief?

Singelloop Breda 2020 – Illegaal feestbeest

Eerste zondag van oktober, tweede golf. Dat betekent dierendag, Singelloop Breda en mijn derde virtuele wedstrijd. 

Het wordt de moderne loper wel makkelijk gemaakt met al die thuisedities. In Londen lopen vandaag alleen de pro's een levende marathon, alle andere afstanden vallen vandaag in de categorie 'Rondje vanaf de oprit'.

Wekelijks heb ik de wedstrijden voor het uitkiezen; IJsberensprint op Spitsbergen, de Wadi Rum Run, een marathon in Marathon. Geen reistijd, geen CO2-belasting, geen getreuzel in het startvak. Net zo echt als de Beekse Bergen.

In dit geval zelfs geen inschrijfgeld. Tegen de tijd dat ik de knoop had doorgehakt om mee te doen (drie dagen voor uur U), was de inschrijftermijn al verstreken en de digitale vakkenvulling al voltooid. Sois. Niemand die me aan mijn lurven van de weg af sleurt wegens ontbrekend startnummer.

Als afwisseling op mijn langeafstandsserie wil ik de 10 kilometer doen, een afstand die ik wekelijk een keer in training op hoge snelheid doe. Nu voor het bijna-echt. Al tien keer eerder heb ik het afgelopen decennium een 10k-wedstrijd gedaan. Vaak fitter, meestal meer voorbereid en zeker jonger. Wat kan een oefening in zelfpijniging zonder publiek me nog brengen?

De weer-apps laten tussen hun storm van advertenties allemaal een opeenstapeling van regenbuien zien. De realiteit is beter. Droogachtig, wel erg winderig maar met 12 graden warm genoeg voor een klassiek en bijpassend shirt.

Een bijzonderheid aan deze alternatieve versie, is de bijbehorende "experience app". Deze levert een swingende warming-upvideo, à la een echte startopwarming. Na het zelfgekozen startmoment (ik zeg: Pang!), omlijsten twee commentatoren de wedstrijd met een vertrouwde mix van Brabants accent en sponsoraanprijzingen. Op de achtergrond zijn bandjes en gejuich te horen. Elke kilometer komen ze terug in de lucht om de oplopende spanning met welgemeende algemeenheden te bezweren.

Ik voel me bijna weer terug op Bredase bodem. Grote verbetering: geen gedrang in de Boschstraat, geen onverwachte lantaarnpalen. Het gaat snel, achteraf gezien, maar op het parcours moet elke meter bevochten worden. Bij kilometerpaal 7 staat Frans met zijn motard. Verderop zwaai ik naar m'n oude huisje. Nog even maar. Daar is de Grote Markt al, de dranghekken kantelen bijna onder de opstuwende supporters. Nog iets sneller dan maar en ka-ching! Een 2e plaats van mijn wedstrijdtijden, 4e plaats van alles inclusief gammele gps-loopjes. Mooi man! Die lockdown; ik weet niet hoe het kan, maar ik groei ervan.

Smokkelaarstrail 2020 – Eenzame samenloop

Het is een half jaar na dato. Geen wedstrijd heeft het overleefd, de uitgestelde zijn afgesteld. Er rest alleen een reeks afstandelijke loopjes te Jardinië, Bad Hintergarten en Gran Balconia met bijbehorende zelf te printen digitale medailles. Vandaag nog de Home Edition van de Dam tot Damloop voor de liefhebbers, dat is ongeveer 1000 keer op en neer naar zolder (niet Zolder). Da's mooi, al klinkt het toch minder dan een Pro of Enterprise Edition.

Maar diep in de bossen, op de rand van de zuidergrens, ver weg van spiedende blikken, heeft de organisatie van de Smokkelaarstrail het voor elkaar gekregen om een levende versie te mogen presenteren. Een vuistdik draaiboek en een strak protocol maken het me vandaag voor het eerst in tijden weer mogelijk om een officieel parcours  lopen. Hulde!

Er wordt zorgvuldig afstand gehouden, de crew draagt mondkapjes, er is ingangscontrole met thermometers; het lijkt de Tour wel. Het startvak is vormgegeven als een wachtrij bij de Efteling met een meanderend labyrint van dranghekken, elke tien minuten mogen 35 renners na elkaar vertrekken.

Dat doe ik dan maar. Ik sta vooraan in mijn groep, en tweeëneenhalve kilometer lang ben ik de koploper. Dat overkomt me nou bij geen enkele andere wedstrijd! De gefaseerde start zorgt er vervolgens voor dat ik minstens 15 kilometer geen levende ziel meer voor of achter me zie. Het is een trailrun, zonder officiële tijdwaarneming, dus het blijft toch een solistische prestatie. Dan maar genieten van de omgeving vanuit de Goirlese bossen en de Rovertsche Heide.

Het eerste deel is een allemachtig prachtig landschap met riviertjes en smalle bospaadjes. Gaandeweg komen er meer zanderige paden en op tweederde kon de parcoursbouwer zich niet meer bedwingen om er toch een hele bups moutainbikehobbels in te fietsen. Het wordt onherfstig warm, ondanks het gebladerte. 

Plotseling is het einde daar. Het Belgische deel is uit de route geknipt, dat scheelt een kilometer. Ik vind het niet erg; mul zand heeft z'n charmes, maar in mijn balboekje scoort het niet hoog. Ik klem de vette metalen medaille in m'n knuistjes. Onuitgeput, wel voldaan, kijk ik uit naar een volgende loop met Echte Mensen.