Recordweekend van de deeldeelnemer

Acht miljard wereldburgers om het tegen op te nemen, maar slechts eentje telt: moi. Geen training is vrijblijvend, bij elke wedstrijd staat alles op het spel. Jazeker, dat is vermoeiend, voor mijn omgeving niet in het minst.

Vorige maand liet ik het inschrijven op de 10k van Papendrecht nog achterwege vanwege de hoge temperatuur. Op halve kracht kan ik geen wedstrijd lopen. Maar eind juni is het hier de thuiswedstrijd, dus geen ontkomen aan. En ik had al betaald, duh!

O ja, en stel dat je gevraagd bent om datzelfde weekeinde mee te doen met een familietriatlon, wat dan? Dan doe je allebei dus. Om de verwachtingen te temperen; het betreft niet de hele maar eenachtste afstand. En ik doe alleen het loopdeel; aan vrouw en schoonzus de taak om zich onder te dompelen in de rauwe soep van de Nieuwe Roosendaalsche Vliet respectievelijk om het busstation van Oud Gastel te omcirkelen. Mijn eerste triatlondeelname. Mijn eerste 5 kilometerrace. Smeulend asfalt. Hier gaan records komen!

En die kwamen. De vrouwen worstelden en kwamen boven op hun disciplines, ik liep een zeldzaam kort heenenweertje en gedrielijk renden we de laatste 100 meter om samen over de finish te komen. Wat een leuk evenement! 

Voor de tweede wedstrijd dit weekeinde plande ik de 10k in plaats van de gebruikelijke halve marathon; het moet wel leuk blijven. De heetste wedstrijden die ik ooit gelopen heb, staan met 25 graden nog in mijn geheugen gebrand. Vandaag staat het digitale kwik op 32. Dat record is dus bij deze ook verbrijzeld. 

Wat blijkt: de wedstrijdleiding dubbeltoept me. Ze brengen de 21 kilometer ook terug naar 10, en de oorspronkelijke 10 naar 8. Da's te weinig, dus ik ontsnap op de korte route en loop stiekem de 10. Dankzij talloze vrijwilligers, tuinslangsproeiende aanwonenden en extra waterposten is het prima te doen. Even geen snelheidsrecord hier; voor vandaag geen probleem. 

Deze Iron Man blijft vooralsnog een blikken manneke. Als ik zwemmen en fietsen leuk ga vinden, kon het nog eens goed komen. Echt hard lopen met heet weer is dan ook weer een dingetje. Warmte geen probleem, maar de Marathon des Sables hoeft nog even niet.

Rondje Sprundel 2023 – In tweevoud

Parijs-Roubaix, de Iron Man, Santiago de Compostella en het topje van de Mount Everest. Een beetje sportieveling heeft z'n bucket list al vooringevuld van Insta gedownload en hoeft alleen nog maar de benen in beweging te zetten en zich door de mensenmassa's heen te worstelen.

Voor een avontuur dichter bij huis, heeft de dorpsheld die diep vanbinnen woont genoeg alternatieven. In het nabije buitengebied ontdekte ik het Rondje Sprundel. Vijf kilometer voor de recreatieve loper, of de 10 voor wie wat bewijzen wil. Hop, op het lijstje dus. Voor 8 euro mag ik gaan en krijg ik nog een loopshirt ook. Vooroorlogse prijzen.

Wat heb ik voor ogen? Gemiddeld doe ik 47 minuten over een 10k wedstrijd. Mijn PR ligt rond de drie kwartier. De conservatieve vermogensmeter schat in dat ik er vandaag 46 minuten (plus of min 1) over ga doen. Duh, precies wat een waarzegger zou voorspellen op basis van deze historische gegevens. Mijn ambitieuze digitale trainer vindt dat ik pas met 41 minuten lekker bezig ben. Koekwaus! Een verschil van 10% tussen twee professionele apps, die allebei dezelfde datasloot van mijn trainingsresultaten kunnen leegpompen. Ik vertrouw liever op de analoge kwaliteit van mijn gevoel: doe me 46 minuten en ik ben spekkoper. Zeker met deze warmte.

Het zonnetje brandt, de toeschouwers heffen een pilsje en het gaat los. Dit blijkt bij uitstek een wedstrijd voor de atletiekverenigingen binnen een straal van 50 kilometer. Ik zie louter aangeregen six-packs, gestroomlijnde pannelatten en ervaren diehards. Geen onbezonnen bierwedjes, geen achteloze amateurtjes. Hallo!

Alhoewel ik afgelopen half jaar dapper geoefend heb, is de korte snelle afstand niet mijn favoriet. Ik ben meer waterbuffel dan hinde; op lange afstanden ploeg ik tevreden grommend door, maar bij stukken sprint snijdt de adem af. Ik probeer op 300W vermogen te lopen. Het is niet vast te houden. Niet. Leuk. Na vier kilometer weet ik: ik ga stoppen bij de finish van de 5 km. Jammer voor de 10, maar ik heb er de kracht niet voor. Laat die andere gekken maar het tweede rondje lopen.

Karma voor de onnozelen die hun route niet hebben proefgelopen. Het tweede rondje begint niet bij de finish, maar takt daarvoor al af. Daar loop ik. Hold my beer. I'll be back. Yippie-Ki-Yay, enzovoorts.

Hoppekee, vooruit dan maar. Blik vooruit, denk aan leuke dingen, blijven gaan, aan alles komt een eind. Het tempo smelt weg als een handijsje in de woestijn. Dan komt de finish in zicht. Een fata morgana? Nee, echt! Het doet pijn. Ik ga harder. Nog een laatste aanzet en het is klaar. Wat een hobby. Er zijn lijfstraffen die hierboven te verkiezen zijn.

In mijn leeftijdscategorie eindig ik als 8e van de 22. Bruto gemeten op 45:31. Helemaal niet slecht, en mijn tweede snelste tijd! Ik ga spek kopen. Volgende maand staat er weer een 10k op het programma... Nee, nee, nee, die ga ik rustig doen. Toch?

Halve Lentemarathon Amstelveen 2023 – Voorjaarsgevoel

"Het is lente, ik voel het aan mijn instrumenten", placht m'n natuurkundeleraar ten gehore te brengen. Toen kon dat nog. En toen begon de lente nog in het voorjaar.

Nu de dag de nacht inhaalt, is het tijd voor de graadmeter: hoe loopt het? Dat het überhaupt loopt is al een bescheiden wonder. Hier kijk ik al meer dan een jaar naar uit. In 2021 geblesseerd geraakt als de oude bokser die denkt dat ie nog kan stralen in de ring, in 2022 door de opvolgende hernia een half jaar in de hoek gemept. Na alle adviezen gewogen te hebben van de neuroloog ("ga lekker fietsen"), fysiotherapeut ("hardlopen maakt je rug sterk") en familie ("kan je m'n band plakken?"), heb ik besloten om heel rustig weer op te bouwen, gezonder te eten en regelmatig krachtoefeningen te gaan doen. De halve marathon, mijn favoriete afstand. Te ver om te spurten, kort genoeg om helemaal kapot te gaan.

De biceps bollen een beetje, de buik wordt wat minder buikig en met een strak trainingsschema dwing ik mezelf om me niet te buiten te gaan aan de vervangende honger naar prestaties en kilometers. Hier is het moment, op de grens van duisternis en licht, om te ondervinden of ik nog een wedstrijd kan lopen.

Er zijn verschillende invalshoeken voor de te behalen eindtijd:

• De finish loopt niet weg, doe rustig aan en je ziet 'm vanzelf een keertje. Nope, niet mijn kopje thee.
• Onder de twee uur, prima voor de redelijke recreant. Hm, is een optie.
• Op 1 uur 47, onder m'n langjarig gemiddelde. Jaja, kom maar door…
• Op 1 uur 42, in mijn top 3. Nou, dat zou mooi zijn!
• Op 1 uur 38, mijn PR (5 jaar geleden, eigen meting;). Hahaha, dacht je dat, ouwe?

Dus ik trainde op de 1:38. Een schema heeft veel langzame loopjes; dat is geen probleem. De paar snelle intervallen deed ik met tegenzin en dichtgeperste ogen, rochelend en hijgend na elk stukje.

Mijn digitale coach vindt dat ik het kan. Ik weet dat ik de benodigde snelheid niet over 21 kilometer volhoud. Wie krijgt er gelijk? Wie kent mij nou eigenlijk het beste? AI staat nog in de kinderschoenen.

De halve Lentemarathon in Amstelveen is de halve lente zelve als ik het startvak binnenkom. Graadje of 9, miezerdreiging, windje. Na het startschot dein ik een kilometer met de flow mee op de golven adrenaline. Het tempo ligt te laag, maar inhalen is lastig en een hogere snelheid voelt zwaar. Tijdens de training hoefde ik dit tempo nooit langer dan een half uur vol te houden. Coach! Hoe zit dat?

Nu ik erover nadenk, ik ben vergeten weer te oefenen op het binnenslokken van gelletjes. En nog wat; ik heb zojuist mijn gelletjes in m'n sporttas laten zitten. Ze waren vorig jaar al over de datum, dus misschien maar goed. Dan maar focussen op karakter en de twee sportdrankposten. 

Nu 8 kilometer door het Amsterdamse bos, met Schiphol op reukafstand. Dan weer woonomgeving, een kilometer langs de Grote Poel, een duizelingwekkend rondje sportpark en voor de rest hinkstapspringend over de bruisende A9, langs de feeërieke S109 en andere karakteristieke hoogtepunten van bouwdrift.

Veel vrolijke mensen langs de kant geven me energie. Ik houd voor ogen dat het lichaam slechts uitvoert wat de geest toestaat. En dat is doorrr!

Op tweederde maak ik de balans op. Ik loop goed, maar tegen m'n anaerobe grens. Dat PR gaat 'm niet meer worden, of ik moet nu een telefooncel vinden om m'n lycra balletpak aan te trekken. Amstelveen werkt aan voorbeeldige ruimtelijke ordening, maar telefooncellen blijken in het bestemmingsplan dus nog een schromelijke omissie. Plan B dan. Ik ga m'n gestel sparen en schakel terug naar blije draf. Dit is waarop ik zoveel geoefend heb. Routineus uitgeput, maar niet gebroken, bereik ik de finish. 

Tijd? Precies gelijk aan mijn derde snelste officiële halve; in de top 3 dus. Vandaag als 305e in het klassement van 1300 deelnemers (en 14e in mijn leeftijdscategorie), ben ik dankbaar voor het resultaat en voor alle steun. Het glas is halfvol. Ik voel het. Tot de volgende!

STAP-budget – klem in het digitale poortje

Het STAP-budget geeft je 1000 euro korting op een beroepsgerichte opleiding. Cadeautje van de overheid (lees: dat betalen we uiteindelijk dus zelf). Dat is leuk voor wie zich wil bijscholen. Dat is helemaal leuk voor opleidingsinstituten die hun goedkopere cursussen een paar honderd euro opplussen en toch gratis laten lijken. En fantastisch voor de life coaches die het instralen van kristallen een onmisbare verrijking vinden, voor zichzelf.

Zoals dat gaat met gratis, is het beschikbare budget ontoereikend om alle ontwaakte leergierigen te bedienen. Dus organiseren we, naar goed Hollands gebruik, een tombola. Wie het eerst komt, het eerst maalt en op is op. De eerste keer ontplofte de website, vandaag de tweede poging.

Een overweging hierbij, net zoals geldt voor de subsidie voor elektrische auto’s, waar de subsidiepot telkens al kort na 1 januari is leeggezogen. Als subsidie een goed instrument is om een gewenste ontwikkeling te stimuleren, dan werkt het averechts om die alleen aan de haantjedevoorsten te geven. Wie achter het net vist, voelt zich teleurgesteld, of bedonderd, en krijgt een negatief gevoel over het gepromote product. Als er zoveel animo verwacht wordt, verlaag dan het subsidiebedrag dat het loket niet op dag 1 overspoeld raakt. Is op de jaarsubsidie na een maand nog geen 5% ingetekend, verhoog dan het bedrag een stukje. Vraag en aanbod; in een kapitalistische maatschappij als de onze moet dat toch een bekend principe zijn.

Een andere gedachte: hoe geef je kans op eerlijke toekenning? Bij STAP is ervoor gekozen om de namen van allen die om 10 uur ’s ochtends in de rij staan, in een hoge hoed te gooien, die te husselen en die dan stuk voor stuk een inlogscherm te geven. Of je nu een minuut, of drie uur ervoor al klaar stond. Als je tien browsers had geopend, heb je waarschijnlijk tien keer zoveel kans om vooraan in de rij te landen. Vervolgens sta je letterlijk nog uren in de volgende wachtrij. Wanneer je andere verplichtingen hebt, is dit een onmogelijke opgave. 

Wat is er op tegen om de aanvraag een week open te stellen, en daarna de tombola te draaien? Dan kan iedereen in eigen tijd en zonder stress meedoen. Ik heb nog de luxe dat ik vandaag tijd kan regelen om de rij te liggen, maar hoe zit het met de koffersjouwer op Schiphol die graag gezagvoerder wil worden? 

Ik kon vandaag na drie uur wachten bijna inloggen. Net te laat, geen budget meer beschikbaar. Een collega was toen pas halverwege haar wachtrij.

Kan UWV, als uitvoerder van STAP, hier eens iemand over na laten denken, zodat het systeem niet zinloze wachtrijen voor geprivilegieerden met voldoende tijd en computertoegang creëert? Misschien een cursusje wachtrijmanagement volgen. Daar is vast wel subsidie voor. Dan ga ik ondertussen even wat kristal instralen.

Oud (& nieuw)

Oudjaar is daar. Toedeledoki, 2022, tot nooit. 

Er is veel om te vergeten, bij mij en om mij heen. Het besef dat met de jaren niet alleen de wijsheid maar ook grijsheid komt en gierende aftakeling. Maanden in de ziekenboeg, op een dieet van pijnstillers doet je vergeten dat je leeft. De hoop op herstel, niet eens stapje voor stapje maar per millimeter, houdt je overeind. Gelukkig gaat het mij beter, en beter is goed. Ik mag weer lopen van mezelf. Ik denk dan aan de anderen, zonder geluk op een extra kans.

In korte broek en mouwtjes sluit ik het jaar af met een rustig looprondje. Het voelt alsof ik buitenstap op de Copacabana. Vijftien graden Celsius. De miezer voelt als lauwe champagne. Mijn standaard route langs de beek stopt waar de opgestuwde regenval het water inmiddels kniediep over het pad jaagt. In welk gewricht zijn we beland, met de doorslaande onbalans tussen droogte en overstromingen. Tussen arm en rijk, gunners en egoïsten.

Altijd die extremen. Lekker, dat lauwe weer, goed voor de gasrekening. Slecht voor muggenhaters, sneeuwliefhebbers en polderbewoners. Mooi die lage werkeloosheid; rijen voor de oliebollenkraam, de vliegbalie en de restaurants. Niet fijn voor de uitgeknepen hongerloners, stuklopers en thuiszoekers. De grote monden overbluffen de rede met zelfgenoegzaamheid en hekken om hun achtertuin. Per stad, per land, per werelddeel. De ongehoorden, de onzichtbaren, de onmachtigen bestaan dan niet.

Het nieuwe jaar zal brengen wat we zelf meenemen. Visie, compassie, energie. En een hele hoop waar we niet op zitten te wachten, maar waar we mee om kunnen gaan in de wetenschap dat we het samen beter doen als we het beter willen doen. Laten we richten op de weg tussen de extremen. Om op hard te lopen en om samen te bewandelen.

Welkom, bijna nieuwgeboren jaar! Ik werp me aan uw kribbe. Nou ja, blij dat je er bent.