Smokkelaarstrail 2021 – Grensoverschijdend

Nee, nog steeds niet in veilig gebied. Pas volgend weekend versoepelen de restricties en zijn grote loopevenementen weer toegestaan. Mits buiten, en voor middernacht weer binnen. Zoiets.

Enkele kleinschalige routes zien kans om in een tijd van beperkingen toch door te gaan. Verspreiden over het weekeinde, starten in duo's op 10 seconden afstand, ver weg van de stedelijke omgeving; het kan, dus het gebeurt. Geen tijdwaarneming, geen rijen publiek om de blije amateur profstatus te gunnen. Wel mooie momenten in de natuur tussen andere boshosselaars. Waaronder ook stoere honden die een medaille mogen scoren. 

De Brabantse Trailserie bijvoorbeeld. Drie trails tussen Breda en Tilburg, tot en over de Belgische grens. Altijd mooi weer, zelfs bij slecht weer. 

Drie weken geleden deed ik van dit trio als intro de doorgeschoven Ooievaarstrail. Mooi gelopen, maar helaas mijn linker voet overbelast. Dat is niet handig als je aan het opbouwen bent voor twee marathons in oktober. Wat doe ik met mijn schema, als de dertigers zich aandienen, maar ik na 500 meter hardlopen al ga hinkelen?

Ondanks koelen, een bezoekje aan de fysio, oefeningen en grommend zelfbeklag, helpt maar een ding: wachten. Tijd heelt alle wonden. Het mag alleen best wat sneller.

Deel twee van de serie is vandaag de Smokkelaarstrail. Ga ik de vorig jaar ingeschreven 27,5 kilometer door struweel ploegen? Neen. Blijf ik thuis simmen? Welzekers neen. De middenweg: een kleinere afstand op rustiger tempo. Dat wordt de 21,1 km met mijn Bredase loopmaatje, die zich wel qua tempo kan beheersen. Een goede haas en een evenzo goede blindegeleide, omdat ik zonder bril en neerwaarts gerichte blik menige routepijl over het hoofd zie.

Langs grenspalen, over uitgeharde tractorsporen, zandpaden, boskronkelpaadjes en als klap op de trailpijl dwars door menshoog maisveld; een hele mooie route. Qua belasting net te doen. Denk ik. Of toch over het randje? Dinsdag op de training kijken hoe het voelt. Over twee weken de Kustmarathon? Hm, die heeft geen middenweg. 

Behapbare afvalrace

En het is nog niet voorbij. Afgelastingen van aankomende loopevenementen blijven binnendruppelen. De afgelopen weken werd de wederkomst van najaarswedstrijden als de Dam tot Damloop, CPC loop, Tilburg Ten Miles, Bredase Singelloop en Marathon Brabant alsnog afgeblazen. Allemaal rondes die ik vaak gelopen heb, maar waar ik toevallig nu niet voor ingeschreven stond. Ooit liep ik de Circuitrun op Zandvoort; dat zou dan nu waarschijnlijk geen probleem zijn geweest.

De twee marathons waar ik in oktober wel voor ingeschreven sta, gaan vooralsnog door. Ik houd m'n vingers dag en nacht gekruist, hoe onhandig ook bij eenvoudige taken als brood snijden of blogjes tikken. Hoop helpt.

Daarbij focus ik op een eigen initiatief, de Afvalrace. Geen "plogging" onder tijdsdruk, waarbij rennen en zwerfvuil oppikken het doel is, maar juist kilo's kwijtraken. Een extra kilogram van start naar finish hollen kost veel energie, tijd en frustratie. Het is niet voor niets dat de recordhouders op de lange afstand bij tegenwind niet vooruit maar achteruit vliegen. 

Gewicht maakt veel verschil; per kilo een paar minuten in totaal op de marathon. Dit betekent voor mij dat ik zelfs in gewichtsloze toestand nog steeds geen aanspraak op eremetaal zal kunnen maken, maar het verlaagt in ieder geval zowel mijn behapbare eindtijd als de belasting op mijn skelet.

Ondanks tientallen kilometers trainen per week, ben ik dit jaar toch aangekomen. Er is teveel aanbod, te vaak, te lekker. Als ik niet zou hardlopen, was ik een skippybal. Diëten helpt niet in mijn ervaring. Slecht voor je humeur en na afloop knalt het er dubbel en dwars weer aan. Matigen is lastig; alleen harde maatregelen helpen mij. Zo eet ik al een tijd helemaal geen snoep meer (tot blijdschap van de kids). Koekjes mocht ik dan weer wel van mezelf (tot verbijstering van allen die weer eens een lege trommel aantroffen). Zelfbedrog.

Als methode kies ik nu voor een maand periodiek vasten. De kern hiervan is het afschakelen van koolhydraatverbranding bij gebrek aan suikers, waardoor het lichaam zich wendt tot het peilloze vetreservoir. Het aantal eetmomenten per dag gaat van semi-continu naar twee: lunch en avondeten. Niks tussendoor dan suikerloze vloeistoffen. Schijnt ook nog gezond te zijn. Heel eenvoudig en overzichtelijk, dus veel aantrekkelijker dan grammen afwegen, calorieën tellen of zuurkoolsap drinken.

Dat werkt voor nu. Omdat mijn lichaam al gewend is om bij lange trainingsloopjes in vetverbranding te gaan, blijkt de overgang behoorlijk pijnloos. Geen echt hongergevoel, alleen een beetje discipline nodig als ik gedachteloos afdwaal richting voorraadkast. En proberen om niet teveel naar binnen te proppen op de twee momenten dat het wel mag.

Na de eerste week ben ik al drie kilo kwijt. Dat tempo zal wel omlaag gaan. Ik knijp eens in mijn zwembandjes. Nog heel veel pakjes boter! Mijn doel om zes kilo lichter aan de start van Rotterdam te staan is onder handbereik. En dan nog een snelle eindtijd graag. Hoop helpt.

Ooievaarstrail 2020/2021 – Blijde verwachting

Een wedstrijd die anderhalf jaar in beslag neemt. Vandaag mocht ik de medaille in ontvangst nemen voor de trailrun die in maart vorig jaar gehouden zou worden. Een van de eerste events die sneuvelde; nu een van de eerste die weer mag. Is dit het zo gewenste begin van het einde?

Een trailrun is feitelijk geen wedstrijd, het is een belevenis. Maar ja, ik heb een startnummer, ik draag m'n loopkleren, er is een opblaasboog met Start en Finish erop, wat is er dan anders? Zelf je tijd bijhouden, da's een, en rustig genieten van het mooie landschap, da's twee. Verder zijn de Nederlandse tracks vlak en veilig.

De professionele trailer heeft natuurlijk ook de Juiste Uitrusting. Lange kousen, om mee te beginnen. De enige die ik heb liggen in de la met skisokken; daarmee waag ik me nu niet in de publieke ruimte. Dan een rugzak met zaken om de onverbiddelijke natuur te bedwingen. Loopstokken. Stijgijzers. Hoofdlamp, reservebatterij. Anti-muskietenolie. Vuursteen met droge mos. Moeflongeweer. Lawinepijlen. Rubber vlot. En een kwartje om naar huis te bellen wanneer het gaat regenen.

Ik houd het bij mijn trailschoenen, die al voldoende oncomfortabel zijn om me bij voortduring bewust te laten zijn van het avontuurlijke aspect. Die lange kousen is wel een dingetje voor mijn verlanglijstje. Anders dan in het voorjaar, zijn struikelstruiken en brandnetels in deze maand op hun best. En de bramen lijken vastbesloten om wraak te nemen voor het proletarisch plunderen van hun vruchten. Wie nu in de manshoge tentakels verdwijnt, komt nimmer meer weerom.

Voor de rest is het parcours prachtig. Vrijwel helemaal onverhard, de ondergrond variërend van zandweg tot modderplas en prima te doen. De purp'ren heide is een schoonheid, we passeren beekjes, generaties bomen. De bewegwijzering is feilloos, de drankposten zijn welvoorzien. Nou, nou, nou? Valt er nog wat te mekkeren? Niet anders dan het te snel weer voorbij is. Geen 25 kilometer, zoals aangekondigd. Geen 27,5 zoals rondgaat in het startvak. Al na een karige 24 kilometers sta ik weer waar ik begon. Gelukkig is het naar de parkeerplaats nog een heel stuk lopen.

Vol verwachting kijk ik uit naar oktober. De vorig jaar geschrapte Kustmarathon en de doorgeschoven marathon van Rotterdam zien dan het licht, als alles goed blijft gaan. Ik heb al pijn in m'n buik. Nog een paar weken dragen.

Reiswee – Lago di Caldonazzo

Afwisseling van landschap, eten en taal. Ruim voldoende redenen om de Alpen over te trekken. En zo geschiedt. We glamperen bij een Noorditaliaans meertje, tussen de tenen van de Dolomieten. Landschap: check. De regen komt in bakken omlaag; fijn om  ook wat vertrouwds te hebben. 

Eigenlijk had ik me vooraf voorgenomen om tijdens lange looptrainingen naar Italiaanse podcasts te luisteren. Het is er weer niet van gekomen. Mijn weg naar het einde is geplaveid met eigenlijks.

Het maakt natuurlijk niet uit. Eenmaal in het restaurant is het voldoende om de gewenste spijzen met een connaisseursblik aan te wijzen op de kaart. De ober knipmest en slechts het verstrakken van zijn oogplooi verraadt de erkenning voor mijn elegante keuze. Man-manmomentje.

De ragfijne verbuigingen schieten me pas daags erop te binnen. De verder benodigde fundamenten, woorden als 'glaasje', 'rekening' en 'maar dát had ik niet besteld' vinden pas na terugkomst weer hun plekje in het actieve geheugen.

Dilemma. Man-van-de-wereld versus een keur aan bijzondere maar ongewenste gerechten. De mildheid der jaren staat me inmiddels toe om in geval van onbeholpenheid de order in het Engels te plaatsen. Een overwinning op mezelf. De serveerster lacht me toe met een gelijke blik van verbondenheid en brengt me uiteindelijk een afwijkende bestelling. I speak not so good English, zegt ze trots. Leerzaam.

Zo verleg ik mijn grenzen. Tien dagen het ventiel los en langzaam leeglopen. Naar de dichtstbijzijnde grote stad om dezelfde modeketens te bezoeken als in Nederland; een uur rijden en langer nog zoeken naar een parkeerplekje? Tuurlijk, en het blijkt zelfs heel gezellig. Tweeënhalf uur in rij en regen om te gaan kijken naar een diepgevroren gletsjerlijk met een houdbaarheidsdatum van 5000 jaar? Een absolute aanrader! IJsjes scoren op straat? Goddelijk natuurlijk. En we zijn pas op de helft.

Als kroon op mijn onbaatzuchtigheid ontdoe ik de familie elke paar dagen van mijn aanwezigheid om de omgeving op hardloopschoenen te verkennen. In de bergen is de hemel nabij.

Halve Marathon Roosendaal 2021 – Half werk

Virtueel is dit jaar de realiteit. De afgelaste sportwedstrijden muteren naar aangepaste alternatieven. Eerst kon je een afstand rennen op eigen dag en plaats. Dan zelf je tijd doorgeven voor een prettige klassementspositie. Daarna kwamen de apps om alleen, maar niet in eenzaamheid, te lopen met echte registratie en gesimuleerde juichsamples. Nog even en je stormt met een VR-bril op de loopband over de Champs-Élysées, het publiek samengesteld uit foto's van je tijdlijn. Kijk, daar staat de buurman achter z'n barbecue. Grrrrillen en chillen. Hey, dat is oudoom Kees uit Australië, leuk dat je er bent! Ik herken hem van de foto's op z'n begrafenis. Waar is het einde?

Mijn deepfake bijdrage aan het renseizoen vandaag: de Halve van Roosendaal. Waarom? Omdat ik anders dit jaar geen halvemarathonwedstrijd heb gelopen. Omdat het mijn lokale ijkpunt is. Om mijn onrust te stillen. Omdat, daarom. 

Waarom niet? Omdat ik er niet echt voor getraind heb en mijn conditie harder achteruit holt dan ik voorwaarts. Omdat ik twee maanden geleden nog met een schouderpeesontsteking als een vleugellam vogeltje mijn eerste officiële opwachting bij een fysiotherapeut moest maken, incapabel tot meer dan een vingerliftende beweging, ongewis van uitzicht op verbetering. Hoe klein wordt je wereld op zo'n moment, hoe snel versmalt het uitzicht van levendige verten naar een glimp dageraad aan het einde van de doorwaakte nacht. Dus?

Dus gaan! Om te vieren dat alles het nog doet en het lichaam een elastieken wondermechanisme is. De organisatie heeft me voorzien van een startnummer, een loopshirt en zelfs bij voorbaat van een medaille; editie restant 2020 met een stickertje 2021 erop. Ik hang verder zelf de slingers wel op. Een parcours is zo samengesteld, goeddeels overlappend met de klassieke route, maar met start en finish bij de voordeur. Ieziepiezie. 

Zoals gebruikelijk heb ik vooraf het orakel van mijn loopapp geraadpleegd over snelheid, loopvermogen en bijpassende stand van de neusvleugels om zo goed mogelijk te presteren, passend in mijn al begonnen voorbereiding voor de herfstmarathons. Ik wil vandaag hetzelfde tempo aanhouden als ik me voorneem voor de hele van Rotterdam in oktober. Moet toch kunnen? De loopapp pruttelt even, waaiert gifwitte dampen en schatert me dan vierkant in mijn gezicht uit. Très scheiße, maar no way amigo! Daar is geen woord Grieks bij. 

Nou trek ik me toevallig niks aan van goedbedoelde, maar onwelgevallige, adviezen, en al helemaal niet van  kunstmatige intelligentie op basis van Big Data waar Big Tech met z'n Big Tengels aan gezeten heeft. Allemaal siliconen nep. Toedeledokie, ik volg mijn eigen pad wel. Tijd om te gaan.

Dus daar ga ik. Op zondagochtend bonkend over dat pad, samenvallend met 's Googles maps en gelijk 's Heeren wegen; ondoorgrondelijk en wreed. De straten zijn verlaten, de vochtige hitte fliert en mijn hartje bonkt als bij een zesjarige op vrijersvoeten. 

Richting centrum, over de verlaten markt waar normaal de startvakken puilen, terugdraaiend door de Molenstraat, zuidwaarts de stad uit naar de eeuwig zingende bossen, die alleen nu even een stiltewerk van John Cage aan het repeteren zijn. In deze zone is het normaal al afzien, tijdens het nieuwe normaal is het afzichtelijk. Ik ben er eigenlijk wel klaar mee, en ik ben pas op de helft. In een echte wedstrijd ga je door, in een training zou ik vaart minderen, wat nu dan?

Ik accepteer de realiteit, prijs mezelf dat ik een halve halve goed heb volbracht en ga over op het ontspannen tempo dat mijn loopcoach mij het liefst helemaal had zien gaan. Het heeft nu geen zin half dood te gaan als het doel is om over drie maanden twee keer zo ver te zijn. I'll do it my way.

Half werk dus, maar het is weekend. Eerst afkoelen onder de koude tuindouche. Nog tijd en tactische tips genoeg te gaan. Blijven trainen, hartslag omlaag, afstand omhoog en dan knallen!