Dorpsloop Teteringen 5k – Omzien en vooruit

Afscheid van mijn bodem. Hier woonde ik, een kwart van mijn bestaan . Geworteld, gegroeid, gebloeid. Uitgewaaid en uitgezaaid naar nieuwe gronden, gaandeweg steeds minder terug. Vezel voor vezel losgeweekt en met het aanstaand verhuizen van mijn zich teveel verjongende vader resteert van Teteringen straks alleen een bord langs de weg naar Breda en een boeket verkleurde herinneringen.

Vandaag dan nog de dorpsloop. De kortste afstand, nog een keer knallen als vuurwerk ter afscheid van de vergankelijke tijd. Mijn derde vijf kilometer ooit en dit seizoen; voldoende om de statisticus in mij te kalmeren. 

Het weer is exceptioneel standaard zomers. Wolkjes, zonnetje en regentjes - op herhaalstand. Afgelopen week kampeerden we hier in de buurt. Hetzelfde weer. Een kwestie van invoelen en meebewegen; schuilen als het plenst, daarna snel naar buiten. Het najaar staart me aan tussen de wolken door. Ik voel de naderende grauwte, maar absorbeer de zonnestralen zolang het kan.

Als altijd staat mijn race in het teken van nieuwe records. Sneller, langer, hoger, wilder. De engste afgrond. De kwaadaardigste brandnetels. De meeste kilometers bij volle maan. Er is altijd wel een meetlat te vinden waarop een goedbedoelde prestatie de bovengrens overstijgt, al helemaal wanneer ik 'm niet naast die van anderen hoef te leggen.

Onweersbuien spoelen de straat schoon tot een minuut voor de start. Dan breekt alles open en gaat het twee ronden los. Dag dorpsplein, dag kerkje, dag verbindingsweg tussen Breda en Oosterhout. Dag hoofdstraat, waar de bejaarde kapper het bosje bejaarde bewoners met elke knipbeurt ziet uitdunnen. Nog een keer dan. Dag dorpsplein, dag kerkhof, dag alles. Hallo finish!

Hardlopen is het opschudden van gedachten, wolken roerend in een stille sloot. Een ander bewustzijn dan werkend of wandelend, een andere dimensie met vergezichten en inzichten. De zenboeddhist in mij zweeft boven een gladde steen in aangeharkte oneindigheid. De calculerende burger incasseert grijnzend een nieuw PR.

Volgende maand plan ik een loopwedstrijd in mijn vaders nieuwe woonomgeving. Langere afstanden, mooiere vergezichten. Ik vier een nieuw begin, waarheen de weg ook leidt.

Garmin HRM - Van slag

Hartslag meten via je horloge, of is een borstband toch beter? Veel onderzoekers hebben zich hier al over gebogen. Meestal is de uitkomst: leuk, zo'n polspulsmeter, maar voor het echte werk pak je een aparte band. 

Nu ben ik begonnen met een nieuw trainingsschema, dat deze keer niet op snelheid of vermogen stuurt, maar op hartslagzones. En mijn horlogemetingen lijken stelselmatig te laag. Zo krijg ik nooit een Keniaans paspoort! Tijd voor de upgrade - ik koop een hartslagband. 

Mijn horloge is een draadloos commandocentrum geworden. Het speelt muziek naar mijn headset. Het meet loopvermogen met de voetsensor. Het houdt hartslag bij via de borstband. Het toont mijn plek op de kaart en de te volgen route. Het spreekt me vermanend toe als ik afwijk van mijn doeltempo. Waarschijnlijk kan ik er zelfs op zien hoe laat het is. Robocop on the run - all systems clear. In de volgende versie stuur ik m'n horloge zelf op pad, terwijl ik thuis op de bank een zak chips opentrek.

In de vroege dagen van mijn hardloopcarrière had deze gadgetjunkie al een borstband; het enige haalbare in de tijd dat de telefoon je metingen bijhield met zulke grote marges van onzekerheid in plaatsbepaling dat het leek of je dwars door de gebouwen van de binnenstad banjerde. 

Toen kwamen de horloges met hartslagmeting en ik wist niet hoe snel ik de borstband aan de wilgen kon hangen. Het omgorden van een natte koude sliert is echt een absolute afknapper voordat je buiten mag spelen. Dat is niet veranderd in tien jaar tijd. Eenzelfde soort band, een vergelijkbare zender, hetzelfde gevoel. Brr.

Maar meten is weten. Het ultieme weten, is weten wat je niet weet. Confucius merkte daar ooit fijntjes over op, dat geluk ontstaat wanneer je weet wat je kan veranderen en vervolgens accepteert wat je niet kan. Nou is hij niet meer onder ons, dus hij heeft makkelijk praten.

Twee problemen hoop ik op te lossen: dat mijn polshartslag eerst hard omhoog gaat, dan naar beneden duikelt en pas na twee kilometer stabiel wordt, en dat ik bij intervallen naar mijn gevoel veel te hard moet lopen voordat mijn beoogde hartslagzone wordt bereikt. Het moet wel leuk blijven. 

Wat blijkt, na een aantal snelle en rustige trainingen? De borstband geeft hetzelfde patroon, maar met ietsje meer detail. Kennelijk ben ik een diesel, die eerst opgestookt moet worden en dan pas rustig pruttelt. En niks makkelijker trainen, gewoon keihard buffelen op die snelle intervallen. 

Conclusie - retour afzender. Weer terug op horlogemeting. Ik accepteer het. Gelukkig geen natte sliert meer. Ik duik eens in de historie van mijn metingen. Mijn hartslag is een jaar tijd een kwart gedaald. Ik ben zelf de oorzaak, niet de elektronica. Een kwart! Als de trend zich zo voortzet, zijn jullie over drie jaar van harte welkom op een bijeenkomst met cake en toespraken. Tot die tijd zie ik jullie graag om me heen.

Turfloop Schijf 2023 – Warmtebron

Dat Nederland voor een groot deel onder de zeespiegel ligt, komt onder andere door het nijvere uitgraven van veengronden gedurende de afgelopen twee millennia. Turf vormt het landschap en de historie.

In Breda werden de Spanjaarden in 1590 verrast door turfschipper Adriaan van Bergen, die zijn schuit, volgepakt met soldaten, als een drijvend paard van Troje de stad wist in te krijgen. Roosendaal zou nog een zompig moeras zijn, als de turfhandel het geen logistiek centrum had gemaakt. De huidige explosie van koekdozen rond de stad bouwt voort op dit verleden.

In mijn Westbrabantse loopgebied staan dichtwerken in de vorm van roestige zuilen met een hoogte van de oorspronkelijke veendikte. Door afgraving en inklinking, ligt de huidige grond vele meters lager. De turf werd met platte bootjes over de vaarten naar de steden getrokken, als essentiële brandstof voor verwarming en industrie. 

Misschien nog wel belangrijker dan bovenstaande trivia, is de rol van turf in het hardlopen. Iedereen weet hoe de marathon z'n roem en naam ontleent aan de sportieve (maar bezweken) boodschapper die de winst van de veldslag bij het gelijknamige plaatsje in Athene, een dikke 40 kilometer verderop, ging melden. Nu, tweeënhalfduizend jaar later, wordt in elke wereldstad wel een marathonwedstrijd gerend; iedere amateurloper waant zich tegen het einde een Pheidippides.

Maar… niet iedereen weet dat in Schijf, nabij Roosendaal, al jaarlijks de Turfloop wordt gehouden. Een ode aan vervlogen tijden, de nijverheid, de plaggenhutjes en onbedoelde landschapsschepping. Langs watertjes en weggetjes die nog steeds de naam Turfvaart dragen. Deze keer ben ik erbij. Nu kan het nog gemakkelijk, voordat de massa het ontdekt, dupliceert, vercommercialiseert en ontdoet van alle historische finesse.

Dit wordt de tweede vijfkilometerwedstrijd van mijn leven. Tevens de tweede in twee weken. Daarbij de tweede wedstrijd in twee weken met een temperatuur boven de 30 graden. Leuk, als je Keniaan bent. Gelukkig is de aanvang om 19:00 uur, en loopt het parcours deels door het bos.

Het lopen zelf gaat naar tevredenheid. Vijf kilometer is kort genoeg om terug te zijn voordat je in de gaten hebt dat je vertrokken bent. Ik noteer een nieuw PR. Wel uitermate buiten adem. En warm. Met dit soort wedstrijden vergaat de behoefte aan een turfvuurtje. Het vuurtje vanbinnen voldoet ruimschoots. 

Recordweekend van de deeldeelnemer

Acht miljard wereldburgers om het tegen op te nemen, maar slechts eentje telt: moi. Geen training is vrijblijvend, bij elke wedstrijd staat alles op het spel. Jazeker, dat is vermoeiend, voor mijn omgeving niet in het minst.

Vorige maand liet ik het inschrijven op de 10k van Papendrecht nog achterwege vanwege de hoge temperatuur. Op halve kracht kan ik geen wedstrijd lopen. Maar eind juni is het hier de thuiswedstrijd, dus geen ontkomen aan. En ik had al betaald, duh!

O ja, en stel dat je gevraagd bent om datzelfde weekeinde mee te doen met een familietriatlon, wat dan? Dan doe je allebei dus. Om de verwachtingen te temperen; het betreft niet de hele maar eenachtste afstand. En ik doe alleen het loopdeel; aan vrouw en schoonzus de taak om zich onder te dompelen in de rauwe soep van de Nieuwe Roosendaalsche Vliet respectievelijk om het busstation van Oud Gastel te omcirkelen. Mijn eerste triatlondeelname. Mijn eerste 5 kilometerrace. Smeulend asfalt. Hier gaan records komen!

En die kwamen. De vrouwen worstelden en kwamen boven op hun disciplines, ik liep een zeldzaam kort heenenweertje en gedrielijk renden we de laatste 100 meter om samen over de finish te komen. Wat een leuk evenement! 

Voor de tweede wedstrijd dit weekeinde plande ik de 10k in plaats van de gebruikelijke halve marathon; het moet wel leuk blijven. De heetste wedstrijden die ik ooit gelopen heb, staan met 25 graden nog in mijn geheugen gebrand. Vandaag staat het digitale kwik op 32. Dat record is dus bij deze ook verbrijzeld. 

Wat blijkt: de wedstrijdleiding dubbeltoept me. Ze brengen de 21 kilometer ook terug naar 10, en de oorspronkelijke 10 naar 8. Da's te weinig, dus ik ontsnap op de korte route en loop stiekem de 10. Dankzij talloze vrijwilligers, tuinslangsproeiende aanwonenden en extra waterposten is het prima te doen. Even geen snelheidsrecord hier; voor vandaag geen probleem. 

Deze Iron Man blijft vooralsnog een blikken manneke. Als ik zwemmen en fietsen leuk ga vinden, kon het nog eens goed komen. Echt hard lopen met heet weer is dan ook weer een dingetje. Warmte geen probleem, maar de Marathon des Sables hoeft nog even niet.

Rondje Sprundel 2023 – In tweevoud

Parijs-Roubaix, de Iron Man, Santiago de Compostella en het topje van de Mount Everest. Een beetje sportieveling heeft z'n bucket list al vooringevuld van Insta gedownload en hoeft alleen nog maar de benen in beweging te zetten en zich door de mensenmassa's heen te worstelen.

Voor een avontuur dichter bij huis, heeft de dorpsheld die diep vanbinnen woont genoeg alternatieven. In het nabije buitengebied ontdekte ik het Rondje Sprundel. Vijf kilometer voor de recreatieve loper, of de 10 voor wie wat bewijzen wil. Hop, op het lijstje dus. Voor 8 euro mag ik gaan en krijg ik nog een loopshirt ook. Vooroorlogse prijzen.

Wat heb ik voor ogen? Gemiddeld doe ik 47 minuten over een 10k wedstrijd. Mijn PR ligt rond de drie kwartier. De conservatieve vermogensmeter schat in dat ik er vandaag 46 minuten (plus of min 1) over ga doen. Duh, precies wat een waarzegger zou voorspellen op basis van deze historische gegevens. Mijn ambitieuze digitale trainer vindt dat ik pas met 41 minuten lekker bezig ben. Koekwaus! Een verschil van 10% tussen twee professionele apps, die allebei dezelfde datasloot van mijn trainingsresultaten kunnen leegpompen. Ik vertrouw liever op de analoge kwaliteit van mijn gevoel: doe me 46 minuten en ik ben spekkoper. Zeker met deze warmte.

Het zonnetje brandt, de toeschouwers heffen een pilsje en het gaat los. Dit blijkt bij uitstek een wedstrijd voor de atletiekverenigingen binnen een straal van 50 kilometer. Ik zie louter aangeregen six-packs, gestroomlijnde pannelatten en ervaren diehards. Geen onbezonnen bierwedjes, geen achteloze amateurtjes. Hallo!

Alhoewel ik afgelopen half jaar dapper geoefend heb, is de korte snelle afstand niet mijn favoriet. Ik ben meer waterbuffel dan hinde; op lange afstanden ploeg ik tevreden grommend door, maar bij stukken sprint snijdt de adem af. Ik probeer op 300W vermogen te lopen. Het is niet vast te houden. Niet. Leuk. Na vier kilometer weet ik: ik ga stoppen bij de finish van de 5 km. Jammer voor de 10, maar ik heb er de kracht niet voor. Laat die andere gekken maar het tweede rondje lopen.

Karma voor de onnozelen die hun route niet hebben proefgelopen. Het tweede rondje begint niet bij de finish, maar takt daarvoor al af. Daar loop ik. Hold my beer. I'll be back. Yippie-Ki-Yay, enzovoorts.

Hoppekee, vooruit dan maar. Blik vooruit, denk aan leuke dingen, blijven gaan, aan alles komt een eind. Het tempo smelt weg als een handijsje in de woestijn. Dan komt de finish in zicht. Een fata morgana? Nee, echt! Het doet pijn. Ik ga harder. Nog een laatste aanzet en het is klaar. Wat een hobby. Er zijn lijfstraffen die hierboven te verkiezen zijn.

In mijn leeftijdscategorie eindig ik als 8e van de 22. Bruto gemeten op 45:31. Helemaal niet slecht, en mijn tweede snelste tijd! Ik ga spek kopen. Volgende maand staat er weer een 10k op het programma... Nee, nee, nee, die ga ik rustig doen. Toch?